قبلنا اينجا راه داشت
حالا بند!

از جايش بلند مي‌شود، برای بار چندم، گرد و خاک روی لباسهایش را می‌تکاند. آرام‌تر از پیش چندقدم به جلو برمی‌دارد. دوباره دست می‌کشد بر دیوار شیشه‌ای میان راه. دست‌کشان بر شیشه چندمتر به چپ و راست می‌رود! برای چندمین بار به چند نقطه بر روی زمین که گود شده و تپه‌های کوچک کنارشان نگاه می‌کند، متفکر. به آسمان چشم می‌دوزد، به دور و بر نگاه می‌کند انگار در جستجوی کسی. زیرلب چیزی را زمزمه می‌کند. دست راستش را مشت می‌کند.
- من وسط ترومن شو ‌ام!
ناگهان داد می‌زند، فریاد می‌زند، نعره می‌کشد! بالا و پایین می‌پرد، برای هواپیمای خیالی ِ بالای سرش دست تکان می‌دهد، انگار کسی پیدایش کند‍.
- هی! الو! کی اونجاست؟ منو می‌بینی؟ الو؟ هی! اونجایی؟
آرام می‌شود، می‌نشیند، تکیه به دیوار شیشه‌ای حائل داده! زیر لب با خودش حرف می‌زند:
- این دیگه چه مسخره‌بازیه؟
برمی‌گردد به پشت‌سر نگاه می‌کند. هیچ خبری آن‌سو نیست. ادامه‌ی همین راه بی‌هیچ خبری، پرنده‌ای، گیاهی، آدمی، ساختمانی یا هر نشانه‌ی اضافه!
دست به جیب ِسینه می‌کشد دنبال چیزی، زیر لب غر می‌زند از چیزی که باید و نیست. برمی‌خیزد، پشت به دیوار شیشه‌ای، دستها در جیبها:
- لعنتی، خب حالا این یعنی چی؟ آخر دنیا؟

گمشده

- از کدوم طرف؟
+ هرکدوم که شد
- تا کجا؟
+ تا وقتی که این راه برسه به آخر بریم تو اون یکی راه
- بعدش؟
+ بیخیال بابا!‌ا ینقدر سوال جواب نداره که! راه بیفت

بازم‌اَم شناس

جان من و جان همه
حیران شده در کار من

بسیار خطر باید
تا پخته شود خامی

پس بزن بریم!

+ بیا اون پرچمو بکش بالا بچه!
- آخه باد نمیاد که؟!
+ واسه همین می گم.
- آخه اینجا هیچوقت باد نمیاد که؟!
+ واسه همین می گم.

- خسته ام ناخدا
- درمونده ام ملوان

- باز هم خشكي ناخدا!
- مهم نيست ملوان! دور مي زنيم، باز هم اشتباه اومديم!

پ.ن. با الهام از بعضي پستهاي ميرزا

نَبَستم

دو متر و نیم در سه متر! تمام زندگی من همینقدر جا می گیرد، بدون احتساب جایی برای خودم!

نچ! اینطور نه! بیا بشینیم بی خیال عالم و آدم. من غم چرخش نداشته باشم و ترس از رسیدن ها بیخ گلومو نچسبه و هی عین آدمای مست تلوتلو نخورم بین این همه زمان که خودم موندم کجاش نشستم. بشینم بشمرم سالهارو... یک... ده... دوازده.. اینجا. از اول برسم به ته و دست بزنم به زمینش و بگم دیدی هیچی نبود این همه سال؟ که دلم گرومپ گرومپ صدا نده از اینکه دست که به ته رسید و خاکش مشت شد تو جیب، چه گلی بگیرم به سرم که خاکش نیاد به سرم؟

چی گفته بودم؟ بگذریم؟ نخیر! چیو بگذریم؟ تازه اولیش رو آتیش زدم، هنوز کلی تا تهش مونده! آتیش به آتیش می خوام بدم تا بلکه بسوزه این هوار ِ صدا! آتیش به آتیش میرم بالا...

خیز برداشته ای برای عمق که چه؟ روی سطح بمان تا باقی بمانی. این اصل بقاست!

ايكاروس ِ عزيز،
تا آب شدن مومها فاصله اي نيست.

اينجا،‌ نه شبهايش رنگ شبهاي بي ستاره ي گذشته است
و نه روزهايش چيزي از عطر ِ بي قراريهاي سر ِ بي سامان

نه زمان تكرار است
و نه بودن از سر ِ نياز