... من اما قرار بود تنها دو ساعت در ترمینال میدان هوایی­شان منتظر تعوبض پرواز بمانم که بر نتابیدند و ترس از هر نوعش گریبان­شان را گرفت و بشر و حق و حقوقش فراموششان شد. من به عنوان زن افغان حتما باید زیر چادری باشم و مورد لت و کوب و خشونت مثلا همسرم قرار بگیرم تا دل سنگ­شان را به رحم آورم و از من و زندگی­ام فیلم وعکس بگیرند و داعیه دفاع از حقوق بشر سر دهند. من نباید صاحب فکر و اندیشه باشم و بخواهم خودم و وطنم را به جهان بشناسانم؛ در آن صورت بشر نیستم و حق این را ندارم که دو ساعت در مملکت­شان روی صندلی میدان هوایی­شان بنشینم. من می­توانم به عنوان یک انسان به تمام قوانینی که من و حقوق و آزادی­های انسانی­ام را محدود می­کند، معترض باشم؛ خواه این قوانین را جامعه اروپایی وضع کند یا قانونگذاران وطنی.... [+]

پ.ن. همان وقتها بود که با برادرش حرف می‌زدم و با چه ذوقی خبر دعوت فستیوال را برایم تایپ می‌کرد و بعد کامنت شوهرش که به وضوح خوشحال بودند از این قضیه...