پیش‌پیش حدس می‌زنم. مثل وقتهایی که حرف می‌زنم و جمله از دهانم خارج نشده جوابش را مرور می‌کنم. پوزخندی، کلمه‌ای، حرکت عصبی دستی، ژستی برای شروع کردن یک بحث طولانی یا نگاهی!
حدس‌هایم که به خطا می‌خورند فکر می‌کنم این خوب است یا بد؟ که تغییر کرده‌ای، بزرگ‌تر شده‌ای، دنیا به یک روال نمانده، ... یا حالا دیگر تو را نمی‌شناسم؟
روش سختی‌ست وقتی بخواهی با این معیارها ببینی روی کدام لبه ایستاده‌ای!