»» نابوده به کام خویش، نابوده شدیم

حالا وقتی دراز می‌کشم، موهایم پیچ‌واپیچ و آشفته پخش می‌شوند روی بالش و دور شانه‌ام. آینه‌ی بالای سرم را نگاه می‌کنم و فکر می‌کنم امشب شب آخر است برای خوابیدن و بیدار شدن به آن بوسه‌‌ی طلسم‌شکن. صبح، از پس گرمایی که تا خیسی موها پیش رفته بیدار می‌شوم، با لبهایی خشک از تشنگی!

ئه‌سرين |‌ June 10, 2008 12:23 AM | نظر (3)| قصه

اوست نشسته در نظر ... من به کجا نظر کنم ؟
اوست گرفته شهر دل ... من به کجا سفر برم ؟
D: D;

گاهی فکر می کنم با این همه آدم دورو برم، دارم از تنهایی می میرم.
گاهی فکر می کردم نزدیکترین آدم در زندگی مشترک، غیر از نقش زناشوئیش نقش یه دوست، همدم و هم صحبت رو داره.
گاهی فکر می کردم همه چیز باید در بهترین حالتش پیش بره.
گاهی ....
حالا دیگه فکر نمی کنم: که دیدم تو خیلی از فکرای قبلیم اشتباه می کردم.
فقط دارم سعی می کنم خودمو عوض کنم.
می تونم بشم اونی که بتونه با جماعتی که فکری نمی کنن کنار بیاد یا مثل اونا بشه؟!
اینا یه بحرانه که حتی نمی دونی کجاش گیر کردی. نه می تونی خودت باشی نه می تونی جوره دیگه ای بشی..................................

کم که گمون نکنم شده باشن. شایدم این تعطیلیه رفته باشن خمین یه سر. اما خب، خوشحالم برای تو که نمی بینیشون( امیدوارم نباشن و نبینیشون نه اینکه باشن و تو نبینی و و اونا ببیننت که بد می شه اینجوری!)