می‌دونم که هستند دوستانی که به اینجا سر می‌زنند و سیدضیاء قاسمی و محبوبه ابراهیمی رو می‌شناسند و آشنا هستند و ... که یک‌سال و چندماهی از رفتن‌شون از ایران به افغانستان و خداحافظی من باهاشون در لحظه‌های آخر قبل از حرکت قطار می‌گذره. این رو باید احتمالا خیلی قبل‌تر می‌گفتم که جا ماندم، به هرحال اگر می‌خواهید سراغی از این خانواده‌ی دوست داشتنی بگیرید یمگان یکی از راه‌هاست. اگر پیغامی هم بود که باید زودتر به دست‌شون می‌رسید و راهی نبود، خب من هستم بگید یک راه میان‌بر بسیار سریع بلدم که البته عمرا بهتون یاد بدم، اختصاصی‌ست. دونقطه‌دی

پ.ن. و این شعر سیدضیاء را بخوانید