نمی‌دونم ما زندگی نکردیم یا شما؟
وقتی می‌شینید تعریف می‌کنید از سختیها و مشکلها و ترسها که خیلی‌هاشون برا من عجیبند و خنده‌دار، با خودم فکر می‌کنم الآن خوبه که من اینجوری اینجام یا نه؟ اینی که من الآن هستم، اینی که جبر زمان و موقعیت و شرایط زندگی ازم/مون ساخت خوبه یا بد؟ اگه خوبه اینا چیه هرازگاهی دلمو چنگ می‌ندازه؟ که یه‌چیزی یه‌جایی باید می‌بود، باید باشه که نبود و نیست! اگه شما درستید پس من/ما چی هستیم؟
ما خیلی کرگدن مآبانه بزرگ شدیم یا شما زیادی سوسول؟