می‌گه: از زنهایی که می‌دونن تو بازی دارن چکار می‌کنن باید ترسید. تو همیشه اینقدر ترسناکی؟

وقتهایی هم هست
که مدادت روی وبلاگ نمی‌نویسد

این عکس را می‌بینم و یادم می‌افتد به تو که می‌گفتی این مجسمه‌ی میان شهر همیشه مرا به یادت انداخته انگار که منم!
نیستی و حالا این مجسمه همیشه مرا به یادت می‌اندازد.

وه چه بیرنگ و بی نشان که منم
کی ببینم مرا ، چنان که منم؟
گفتی اسرار در میان آور
کو میان اندر این میان که منم؟
کی شود این روان من ساکن
این چنین ساکن روان که منم
بحر من غرقه گشت هم در خویش
بوالعجب بحر بیکران که منم
این جهان وان جهان مرا مطلب
کین دو گم شد در آن جهان که منم...
"مولانا"

می‌دونم که هستند دوستانی که به اینجا سر می‌زنند و سیدضیاء قاسمی و محبوبه ابراهیمی رو می‌شناسند و آشنا هستند و ... که یک‌سال و چندماهی از رفتن‌شون از ایران به افغانستان و خداحافظی من باهاشون در لحظه‌های آخر قبل از حرکت قطار می‌گذره. این رو باید احتمالا خیلی قبل‌تر می‌گفتم که جا ماندم، به هرحال اگر می‌خواهید سراغی از این خانواده‌ی دوست داشتنی بگیرید یمگان یکی از راه‌هاست. اگر پیغامی هم بود که باید زودتر به دست‌شون می‌رسید و راهی نبود، خب من هستم بگید یک راه میان‌بر بسیار سریع بلدم که البته عمرا بهتون یاد بدم، اختصاصی‌ست. دونقطه‌دی

پ.ن. و این شعر سیدضیاء را بخوانید

منم تایید و تاکید می‌کنم:
از کلیسای ما برید بیرون!

پ.ن. آدم احساس عدم امنیت می‌کنه دیگه!

ما بدهكاريم به آنها که ایستادند
به آنها که جان دادند و دم نزدند
ولی ادامه دادند

ما طلبکاریم
از آنها که باعث شدند
عزیزانمان نامی باشند گمنام
بر سر کوچه‌ها

پ.ن. حاتمی‌کیا سر مصاحبه تلویزیونی‌ در مورد سریال خاک سرخ با بغض تعریف می‌کرد شهر داشت سقوط می‌کرد و باید برمی‌گشتیم، دوربین به دست داشتم از آخرین صحنه‌های شهر فیلم می‌گرفتم و از بین جنازه‌ی بچه‌ها می‌دویدم که سوار قایق بشم، یک لحظه درست وقتی که یک پام تو قایق بود و یکی روی پل، از بین جنازه‌ها کسی پام رو گرفت. یه‌رزمنده‌ی زخمی که به زور دستش‌رو به پام رسونده بود، سرش رو بلند کرده بود و می‌خواست که با خودمون ببریمش... می‌گفت نه می‌شد وایساد و موند نه اون نگاه و خواهش می‌ذاشت بری... مجبور شده بود جا بذاردش و سوار قایق بشه، می‌گفت تمام این سالها درد جا گذاشتنش باهامه، اینکه چاره‌ای نداشتم... (نقل به مضمون)
پ.ن. امروز و آدمهاش روز و اتفاق کمی نیست، نمی‌دونم چرا سکوتش می‌کنید؟

می‌گه: چرا؟
و من هیچ جواب قانع کننده‌ای ندارم جز این‌که: تو هیچ وقت نخواستي باغ ِ توی حیاط خلوت رو ببيني!

چه سنگینی غریبی دارد این کلمه؛ حرمان

برای کمک به بچه‌های مرودشت و برای پی‌گیری وضعیت‌شون به این سایت مراجعه کنید که داره سعی می‌کنه اخبار تازه از وضعیت بچه‌ها و چگونگی درمان و کمک‌هاتون‌رو به صورت مدون و به‌روز، یک‌جا جمع کنه و به اطلاع همه برسونه.
لطفا برای دریافت شماره حساب یا کسب اطلاع از چگونگی کارهای انجام شده به همون سایت مراجعه کنید که هم وبلاگ ما به شلوغ‌کاریها و آشفته‌گویی‌های خودمون برگرده و هم شما هی بین سایتها و وبلاگها سرگردان نباشید و هم بچه‌ها اطلاعات درستی از نحوه همکاری‌های شما داشته باشند.

با تشکر از همکاری‌ و کمک‌هاتون
ئه‌سرین

لطفا برای کمک و پی‌گیری به سایت Irancharity مراجعه کنید.
به دلایلی ترجیح دادیم شماره حسابهارو از حالت علنی خارج کنیم. بچه های داخل و خارج از کشور که می‌خوان کمک نقدی کنند به Contact@irancharity.ir بزنن تا شماره حساب‌هارو بگیرن!

همین اول بگم که بسیار ممنونیم که اینقدر حمایت و اطلاع رسانی کردید، قطعا اعتماد کردن بسیاری از شما به مایی که نمی‌شناسید کار ساده‌ای نیست ولی دوستان ِ من هیچ اثباتی بر نیک‌نیت بودنشون ندارند جز همین اعتباری که از اعتماد مجازستان به دست آوردند و سابقه‌ی کارهایی که انجام دادند.
اما در رابطه با کارهایی که پیش رفته: بچه‌های داخل ایران که از اول شماره حساب بود. بچه‌های خارج از کشور، لطفا باز کمی صبر کنند تا دوشماره حساب دوستان ما قطعی بشه و اعلام کنیم(گویا اونور تعطیلات طولانی بوده و از این حرفها!). صرفنظر از کمکهای مادی قطعا به کمکهای پزشکی و مشاوره هم نیاز خواهیم داشت. مشخصات چندتا جراح و دکتر و متخصص برای مشاوره و احتمالا معاینه بچه‌ها به دستمون رسیده. اگر از بین جراحان و متخصصان کسی هست که اینجارو بخونه و تمایل داشته باشه که به بهبود بچه‌ها و احیانا معاینه و روند درمان کمک کنه لطفا اطلاع بده که بیشتر از هرچیز به کمکهای این قشر نیاز داریم که هزینه‌ی خیلی زیادی هم ازمون نگیره یا کلا پولی نگیره! به نظرم درحال حاضر هر پزشکی که فکر می‌کنه مي‌تونه کمک باشه بهمون اطلاع بده هم خوبه حالا چه پزشک عمومی چه داخلی و یا تخصصهای دیگه!
کامنت گذاشته بودید راجع به سایتها و وبلاگهای دیگه که اونها هم دارن به صورت موازی فعالیت‌رو دنبال می‌کنند و آیا ما خبر داریم و ... راستش نه، تا زمانیکه لینکهارو برای منم فرستادید. موضوع اینه که این حرکت خودجوش و جداگانه‌است و هیچ گروه و نهاد و سازمانی مسئولش نیست و طبعا باعث می‌شه افراد زیادی مایل به کمک کردن باشند و در قالب تیم‌ها یا افراد مختلف فعالیت کنند. اینکه تمام این کارها و اقدامات به کمک کردن به این بچه‌ها منتهی بشه هدف همه ماست حالا چه ما چه دوستان دیگه که خب البته همو نمی‌شناسیم، حالا انتخاب با شماست و اعتمادهم. شاید حتی بشه همه افراد رو یک‌جا جمع کرد در قالب یک گروه!
و امیدواریم به زودی بتونیم خبر مستند و تازه از بچه‌ها بهتون بدیم که راحت‌تر بتونید تصمیم بگیرید. ما دنبالشیم و یک‌ سایت هم هست که تمام اطلاعات و نیازها و هرچه که اتفاق بیفته رو به اونجا منتقل خواهیم کرد که هم مدون باشه و هم پی‌گیری شما راحت‌تر.
و در آخر اینکه بچه‌هایی که آدرس تماس گذاشتند برای همکاری، حتما باهاشون تماس می‌گیریم و متشکریم.

بارون که اونقدر تند شروع شد اس‌ام‌اس زدم اسکنر رو بردار بریم زیر بارون پیاده‌روی!
جواب داد: بریم استادیوم؟
اونقدر یکهو و قاطع و کوتاه بود این سوال‌ت که یه‌لحظه یادم رفت اصلا، که من مجاز به استادیوم رفتن نیستم!

پ.ن. قشنگ ذوق کردم‌ها!

یه وقتایی کار یدی از نون شب هم واجب‌تره!

خوب بمون
نه به‌خاطر من، نه به‌خاطر ما
به‌خاطر همین اندک آرامش نسبی
به‌خاطر چشمی که نمی‌پره
به‌خاطر دلی که مدام شور نمی‌زنه
به‌خاطر شبهایی که بالش یعنی آرامش، نه صدا خفه‌کن
به‌خاطر بزرگ شدن فاصله‌ی دیوار که در هر رفت و برگشت دیرتر بخوری بهش
به‌خاطر اون خنکی سیال میان این همه حجم آتشین
به خاطر خودت و چرا كه نه؟ اصلا براي ما
بمون، خوب بمون

من از همین تریبون از همه کسانی که اینجارو می‌خونن و هنوز منو ندیدن و فکر می‌کنن با چه آدم ملایمی روبرو خواهند شد و بعد نمی‌شن و یا اونا که من ِ شلوغ و سربه‌هوا و وحشی‌رو می‌شناسن و بعد اینجارو می‌خونن و با یه آدم کاملا متفاوت روبرو می‌شن عذر می‌خوام بابت این تناقض ِ به اندازه یه سیاهچاله عمیق!
الآن یکی از دغدغه‌های من اینه که آبرو خودمو باید حفظ کنم یا وبلاگمو؟! دونقطه‌دی

يك دم، فقط يك دم، حس مي‌كني كه در اين دنيا تنهايي و براي هميشه تنها باقي خواهي ماند.

شمایی که راجع به قطعیت و مطلق بودن اینقدر مطمئن حرف می‌زنید و حکم می‌دید، تاحالا راجع به "حدود" چیزی شنیدید؟

نمی دونم کی براش آف گذاشته بودم که روبراهی؟
چندشب پریشب ها نصف شبی که تازه چراغ این دور و بر رو خاموش کرده بودم و چشمام رفته بود که بخوابه، موبایله لرزید بی شماره! تا گفتم بله یکی داد زد که ببین ما و امثال ما هیچوقت نمی تونیم مثل یه آدم عادی اینوریا رفتار کنیم. حالیته؟ حتی تو دوست داشتنمون هم یه جای کارمون لنگ می زنه! حتی تو اون اوج لذت و خواستن!
بعد تازه یادش افتاد که هه هه! راستی سلام این جواب اون آف‌لاینت بود.

نمی‌دونم ما زندگی نکردیم یا شما؟
وقتی می‌شینید تعریف می‌کنید از سختیها و مشکلها و ترسها که خیلی‌هاشون برا من عجیبند و خنده‌دار، با خودم فکر می‌کنم الآن خوبه که من اینجوری اینجام یا نه؟ اینی که من الآن هستم، اینی که جبر زمان و موقعیت و شرایط زندگی ازم/مون ساخت خوبه یا بد؟ اگه خوبه اینا چیه هرازگاهی دلمو چنگ می‌ندازه؟ که یه‌چیزی یه‌جایی باید می‌بود، باید باشه که نبود و نیست! اگه شما درستید پس من/ما چی هستیم؟
ما خیلی کرگدن مآبانه بزرگ شدیم یا شما زیادی سوسول؟

سياست ِ زنانه = با دست پس بزن، با پا پيش بكش!

زنده‌ام انگار، چون هنوز تو ابرها شکلهای تازه پیدا می‌شه.