پسرک کمربندهام رو که چک کرد و در که اومد رو سرمون کاپیتان گفت خوبی؟ گفتم آره و کشیده شدیم روی زمین و بعد یواش یواش بلند شدیم، بالا بالا بالاتر! هنوز به کابل وصل بودیم و صدای موتور وینچ میومد. گفت الآن جدا می‌شیم و بعد یکهو تق، از کابل جدا شدیم و با سر گلایدر اومدیم پایین مثل سقوط و بعد دوباره اوج بود و پرواز. گفت نترسیدی؟ حالت تهوع نداری؟ گفتم نه و زل زدم به ارتفاع زیر پام که می‌چرخیدیم و می‌چرخید. گفتم چقدر این بالاییم؟ توضیح می‌داد که هرچقدر که باد همراهی کنه و من می‌شنیدم و نمی‌شنیدم. مست ارتفاع و پرواز بودم و سرگردونده بودم به جای خالی پرواز پرنده‌ای که از نزدیکش رد شده بودیم. گفت حاضری واسه فرود؟ گفتم کاپیتان یه سورت دیگه می‌خوام. گفت حالت بد نیست؟ گفتم نه، اگه ساکتم چون دارم لذت می‌برم! نشستیم که رو زمین گفت خانم پیاده نمی‌شن، یه دور دیگه و باز حرکت چرخهای وینچ روی سنگریز و بلند شدن و حس سقوط موقع جدا شدن و رهایی! انگار دور دوم دوست شده بودیم که داشت برام از کنترل‌ها و هدایت حرف می‌زد. پیاده که شدم، پیرمردی که کمی اونطرفتر نشسته بود و هرکی پیاده می‌شد نگاهش می‌کرد و می‌خندید که رنگت پریده‌ها، ترسیدی نگام کرد! تلوتلو زدم از تغییر فشار! از دور داد زد رنگت پریده‌ها و نزدیک که شدم گفت نه‌بابا! سرخ شدی، چشات چه برقی می‌زنه دختر!
من اما چشام بی‌دلیل انگار خیس بود، یک چیزی‌رو، خودمو، انگار اون بالا جا گذاشته بودم یا شاید هم پیدا کرده بودم. میون صدای شکافتن هوا و سکوت زمین.

پ.ن. لذت یادآوری ِ دوباره‌ی اون پرواز برسه به روح آرتور سی‌کلارک و چندتا دیگه از هم‌قطارهاش که دنیایی رو ساخته بودند برای دختر عاصی و سربه‌هوایی که همسن و سالهاش لذتهای دیگه‌ای رو داشتند و اون دلش نمی‌خواست و چسبیده بود به دنیای خودش و اون کتابها!