»» تصویرهای ِمخدوش

سیاه سرخ بهشت دوزخ طنین ِرُپ رُپه ی ِ طبلهای حماقت در جمجمه های ِپوک ِجهل کفتاران ِ فرتوت ِقداست بر تیرهای ِتاریکی جان ِساییده ی ِ انسان و گلوی بریده ی ِ آزادی حکایت ِبی سرانجامی ِما و یاس ِ پیامبران ِ امید سیاه سرخ بهشت دوزخ "هناسه" پ.ن. همون که قبلا گفتم!

ئه‌سرين |‌ January 17, 2008 08:19 PM | نظر (5)| هرچی

با تقدیم مراتب به شدت غلیز احترام
این تبل‌ها چندان هم تو خالی نیستند
فقت گاهی اگه با شبهای امتحان مسادف شوند ، كمی ازار دهنده هستند
اما یاد اور خوبی هستند
كه كجاییم و چه می‌كنیم
هناسه=هه‌ناسه ایا ؟
---
ئه‌سرین: بله همونه

ما برای خودمان گریه میکنیم عمو جان...
برای خفه شدنمان در روز مرگی
برای غرق شدنمان در لجن
تا گلو...

آن "گلو" را که بریدند
شریان "نور" بود
و جریان "آزادی"...

"رقیه" نبود که در خاک تفدیده میدوید
پا برهنه
زخمی..
"من و ما" بودیم،
که حیران ماندیم
و سر گردان...

"ما" را به اسارت بردند
نه "زینب" را...
که "آزادگی" را سر بریدند
در آن گودال...
"نجابت" را که نیزه زدند
در آن قتلگاه،
"شرافت" را که عریان و چاک چاک
زیر پا له میکردند
"ما" زاده میشدیم
بی سر
با دامان آلوده
داغ بردگی بر پیشانی...

ما را ندیدی "عمو" جان؟
لای این قرنهای سیاه
چگونه مضطر و بی قرار
هی بادیه بادیه میدویم،
وادی وادی هروله میکنیم،
برای جرعه ای آب؟

فرات قهرش آمد از آن روز که تو رفتی "عمو" جان...

برای تو گریه کنیم "عمو" جان؟
یا برای کودکان بی گهواره مان
و دخترکان ۳ ساله ی بی قرارمان
در این زمهریر بی کسی؟

دلت برایمان نمیسوزد "عمو"؟

تفاله های "آدمیت" است
که هی بیشتر جویده میشود،
میبینی؟

حسین منزوی یه غزل داره، که بیت آخرش رو بسیار دوست میدارم.
میگه: شان تو رثا نیست عزای تو حماسه ست/ ای کاسته شان تو از این معرکه گیران..
می دونی ئه سرین خانم جان، یه وقتی، تا همین یکی دو سال پیش یعنی، این موقع ها که می شد، داد و بیداد می کردم که بابا، انگار یکی با انگشت ماه رو نشون بده و شما انگشتو نگاه کنین.
حتی اگه حسین رو یه نماد، یه اسطوره، یه نشونه بدونیم، نشونه ای از همه ی مظلومیت هایی که انسان و آزادی و هر چی خوبی یه تو این دنیا کشیدن و می کشن، صورت مساله ساده میشه. اگه معتقدن، اگه معتقدیم، وضعمون این نباید باشه. بابا خودشون هی میگن همه جا کربلاست، هر روز عاشوراست.
اما مسخ کار آسونیه نه؟ مصادره و مسخ مفاهیم. این میشه که صدای طبل و سنج گوشمونو پاره می کنه اما صدای ناله ی آدم ها رو نمی شنویم.
نمی دونم... شاید چون یه وقتی مسلمون بودم، شاد چون هنوز وصلم یه جورایی، شایدم خوش بین و ساده ام فقط، اما به روزی امیدوارم که اصل هر چیز خوبی، خودشو از زیر آوار خرافه ها و دروغ ها می کشه بیرون. اون وقت اونی که واسه دل "عباس ِ عاشق بچه ها" زار می زنه، شاید بفهمه که باید بره برای همون بچه ها زار بزنه، اگه، به "عباس" ی، یا چه می دونم فرانچسکوی قدیسی! چه اهمیتی دان اسم ها؟) معتقده.

تاسوعاست همه رفتن گِل مالی!

همون هناسه!