تمام شد.
حالا دیگر هیچ وابستگی به آن خراب شده ندارم، درستش این است که از اول هم نداشتم، حتی ربط هم! من همیشه میان آن خراب شده غریبه ای بودم که خودی نشد. توی خراب شده های دیگر هم خودی نبودم، غریبه ای بودم از جایی دیگر میان آدمهای جایی دیگر! آدم بی ربطی که فقط بُر می خورد آرام میان آدمها!
فکر می کردم طور دیگری باید باشد این پایان، اما هیچ طور نبود! تنها، یک برگه و در انتهای خیابان که یک نخ سیگار هم اضافه شد، تنها فرقش همین بود. فکر کردم الان دقیقا همان وقتش است، که جای این لامصب در آغاز، پایان یا میانه باید باشد. همین بود نه؟ حالا من پایانم یا آغاز یا میانه؟ فاصله پر می کنم؟ خب نمی دانم! اصلا هم آغاز است، هم پایان و هم میانه! مابقی ِبیشترمانده، روی دیوار خاموش می شود تا وقتی که دانستم! تازه مگر یک نخ چقدر گرما دارد که نلرزی و هیچ وقت سردت نشود؟
تمام شد، زنجیر پاره شد! ثمره اش، یک برگه فاقد ارزش قانونی دیگر!، یک چک به حوالی بیست روز دیگر که باید تحویل بگیرم اینبار، یک نخ سیگار به یمن نمی دانم چه، یک مشت خاک روی فکر و بدن و چشم یادگار آن سالهای لعنتی و یک سوزش سرد زیر جناق سینه که راه نفس می بندد و نم به چشم می آورد!
به ثبت رسیدم!
بعد از شناسنامه، گواهینامه، پاسپورت، کارت ملی و خیلی ثبتهای دیگر، باز هم به ثبت رسیدم اینبار پس از سالها! نه زنانگی ام را ثابت کردم و نه امضا زدم پای سند مالکیت انسانی، فقط نامم میان هزار نام دیگر گم شد! تا از این به بعد راحت شمرده شوم. همین و دیگر هیچ!