»» این فصل را اصلا نخوان

بادهاي نا آرامت را بر او فرو فرست... بارانهايت را بر او فرو فرست... كه روزهاي آفتابيت را دوست داشت، كه روزهاي آفتابيت را دوست دارد... پ.ن. شما که هیچ! والا چند ماهه من خودمم از دست خودم کلافه ام! پ.ن. من دلم برای خودم تنگ می شه وقتی اینو می شنوم، از همون سالها! مرسی آذین

ئه‌سرين |‌ November 29, 2007 12:57 AM | نظر (3)| هرچی

نمي دونم دختره جان..
خيلي خيلي وقتا فكر مي كنم دير اومدم.
بعد مي پرسم شجاعتشو داشتم؟ يا چه مي دونم كله خري شو؟
بعد مي گم خب اون موقع هم بودم، حالا كه بالاخره شكل " حالا" مي بود كه!
بعد مي گم كاش زود به دنيا اومده باشم (باشيم)، يا به موقع شايد، هان؟
كي مي دونه...
شايد ديگه كله خري هم نخواد، يه جو ايمان بخواد، يه ارزن اميد..

بعضی وقتا انقدر صمیمی مینویسی که نمیتونم برات کامنت بدم.

ای بابا! من تازه دارم با بنر وبلاگت عشق میکنم :P کلافه کجا بود... خیلی ایده جالبیه و ناز نازی میشه وقتی تموم بشه :دی شبی سه کلمه بگذارم توش خوبه؟ :دی