در را که پشت سرم می بندم هنوز دنیا همانطور است که ترکش کرده ام، با همان خوشیها و دردها! شیر آب داغ را که باز می کنم باز هم همانطور. اما پیچ دوش را که می چرخانم انگار یواش یواش دنیا رنگ عوض می کند. می نشینم منتظر تا این حجم کوچک پر شود از بخار. بعد آرام آرام همه چیز در این مه کاذب رنگ عوض می کند، همه چیز آرام می شود، آرام و خوب و دوست داشتنی! دنیا مانده پشت در و دیگر از همه ی سختیهای آن بیرون خبری نیست. انگار در خلسه ی ناشی از مخدر فرو رفته باشی، نه انگار که اصلا لغتی به اسم مشکلات هست. روی شیشه های بخار گرفته خانه می کشم با خورشید، به درخت نرسیده محو می شود، با کف دوباره می کشم، می ماند، بیشتر! شرشر آب که می ریزد روی موهام گوشم پر می شود از صدای بم دریا! بازی بچگی چه بود؟ موهات را بکش رو گوشهات، دستهات را بذار روش، بایست زیر دوش، سرت را مثل پاندول بگیر زیر آب و بیار بیرون! بعد انگار داری غرق می شوی دهان را باز کن و توی ذهنت ادای توی آب نفس کشیدن دربیار! هاااارپ... هاااارپ!
همه چیز خوب است، همه چیز می شود. رویا می سازم عین واقعیت، نقشه ها آسان می شوند، برنامه ها ممکن تر، ایده ها پشت هم ردیف می شوند، آینده دم دست می رسد، مشکلات راه حل پیدا می کنند و فکر می کنم دنیا آنقدر هم سخت نیست ها! حتما همه چیز خوب می شود، دیگر دلم شور نمی زند، نگران نمی شوم، زندگی خوب است، زیباست، درد نیست، سختی نیست...
به یمن این همه اتفاق خوب، کف های شامپو را روی گودی مشتم جمع می کنم می شود بستنی قیفی و هی به بستنی اش اضافه می کنم، جایزه ام!
بخار انگار مخدر است، مسکن است. صدای همه که درمی آید، شیرهای آب را می بندم. هنوز همه چیز خوب است! در را آرام باز می کنم که بخار دیر برود، که انگار می خواهم نشئگی ام دیرتر بپرد! هنوز همه چیز خوب است! موهام را که حوله پیچ می کنم هم! پام به اتاق نرسیده اما دنیا می شود همان که قبلا بود، دنیای پشت در مانده به آغوشت می پرد همراه با حسی گنگ!
می دانی؟ کاش همه ی همه ی دنیا را داخل یک حمام بخارگرفته ساخته بودند!