آرشیو ماهانه:
. July 2008
. June 2008
. May 2008
. April 2008
. March 2008
. February 2008
. January 2008
. December 2007
. November 2007
. October 2007
. September 2007
. August 2007
. July 2007
. June 2007
. May 2007
. April 2007
. March 2007
. February 2007
. January 2007
. December 2006
. November 2006
. October 2006
. September 2006
. August 2006
. July 2006
. June 2006
. May 2006
. April 2006
. March 2006
. February 2006
. January 2006
. December 2005
. November 2005
. October 2005
. September 2005
. July 2005
. May 2005
. April 2005

Design: Asreen
Powered by: Movable Type 3.2

© Copyright by Asreen.com 2001-2008
RSS 2.0

صفحه ی اصلی
 پست قبلی: براي اون كه اس‌ام‌اس تبريك - 09/24/07
 پست بعدی: انسان زاده شدن تجسّد ِ وظيفه بود - 09/26/07

»» تا رفتن، تا فردا، تا باور

هی ماشین رفت، هی نرسیدیم!
یعنی ما اون عصر/شب اون همه راهو پیاده رفتیم و برگشتیم و حتی بیشترش؟ پس چرا اینقدر زیاد به نظر نمیومد اون موقع؟

پ.ن. این یک تشکر لایت بود به هرحال!

ئه‌سرين | September 25, 2007 12:27 PM | نظر (2)| هرچی
 
نظرات:
nama jafari : September 25, 2007 11:38 AM

می دانم به خاطراین کارهیچ وقت من رانمی بخشی . احتمالا../ می توانم قیافه ات رادراین لحظه مجسم کنم...بایک فنجان قهوه؟ اما متاسفانه بایدبگویم به توخیانت کرده ام.دریک عصرتابستانی /شاید برایت جالب باشد... عصر که از خواب پا شدم روی تخت بودم؟ چطوری و کی رفته بودم رو تخت؟ راستی سلام ئه سرین


sun : September 25, 2007 08:40 AM

vali man be in migam ye tashakore hot!