توی مترو ایستاده‌ام. دستم را گرفته‌ام به میله‌ی واگن و زل زده‌ام به شیشه‌ی پنجره که در سیاهی تونل شده‌است آینه.  تصویر خودم را می‌بینم. با موهای بلند لَخت و پیراهن سفید و سبز و شلوار لی. ایستاده لابه‌لای آن همه مرد.   تصویرم خم می‌شود سمت بغل دستی و چیزی در گوشش می‌گوید. 
 من اما ساکنم و بی‌حرف. با موهای فِر ژولیده و پیراهن زرد و قرمز و شلوار پارچه‌ای. 
 عوضی گرفته‌ام. خودم را عوضی گرفته‌ام. 
 ب.ت:‌متاسفانه این ماجرا حقیقت دارد.
شوپه

پ.ن. نويسنده اين وبلاگ يك پست معركه هم داره در باب تمساح و پيتون كه حوالي پاييز 84 نوشته شده به گمونم. هي ما خواستيم لينكش كنيم اون موقعها، هي يادمون رفت! الآنم كمافي‌السابق حوصله سرچ ندارم!