ما به سوی آينده نمی‌رفتيم. اصلأ چيزی از آن نمی‌ديديم يا نمی‌شناختيم. مثل بچه‌ها، اين آينده بود که به سوی ما می‌آمد و ناگزيريش را به رخ می‌کشيد. آدم معمولأ نمی‌تواند منصفانه و با آرامش بايستد و به قدمهايی که برداشته فکر کند. پی بردن به اينکه چه اتفاقات ناچيز و پيش پا افتاده‌ای قادر بوده‌اند و هستند که تمام مسير زندگی را عوض کنند ديوانه کننده است. برای همين هم به آنها فکر نمی‌کنيم. برای همين هم باز تکرارشان می‌کنيم.

به بچه ها نگفتیم/ ساسان قهرمان