مهم نیست با چه کسی، گاهی حتی با خودمون، گاهی با دیگری! کل ِ مخفی انداختیم فعلا!

دنيا شتاب بود و
ما آرام به خواب

دنیا به خواب بود و
ما شب زنده دار
ماهنی

پ.ن راست گفته خب! دنیا به خواب است و ما شب زنده دار!

راستش، اگر زنده‌ام هنوز، اگر گه‌گاه به نظر می‌رسد که حتا پُرم از جنبشِ حيات، فقط و فقط مال بی‌جربزه‌گی‌ست. می‌دانم کسی که تا اين سن خودش را نکشته بعد از اين هم نخواهد کشت. به همين قناعت خواهد کرد که، برای بقاء، به طور روزمره نابود کند خود را: با افراط در سيگار؛ با بی‌نظمی در خواب و خوراک؛ با هر چيز که بکشد اما در درازای ايام؛ در مرگ بی‌صدا...
چرا همه‌اش از مسيرهای کج، پر از پيچ و سربالا، نفس‌گير، نفس بر؟ چرا همه‌اش از مسيرهای نشد، نخواهد شد؛ مسيرهای ناتوان از شدن؛ مسيرهای نرسيدن؟ چرا؟ شايد می‌ترسم؟ شايد می‌ترسم؟ شايد خوشم به همين رفتن؟ چقدر بدم می‌آيد از تهِ هر چيز، از انتها؛ از آخر؛ از ايستادن در لبه‌ی فساد؛ مثل ميوه‌ای در انتهای تابستان. مثل ايستگاه آخر اتوبوس؛ يا قطار؛ اينجا يا هر کجا. مثل اين ريه‌ها و قلب که ايستاده اند در لبه‌های فساد؛ و من ناتوان از مهار کردنِ وضع. سيگار را شروع کرده ام دوباره از ده روز پيش. روز اول سه تا، بعد پنج‌تا، بعد شش تا. روز بعد باقيمانده‌ی پاکت را کشيدم و شرمنده شدم از شکست خويش. حالا باز روز از نو ترکِ سيگار از نو. همه‌ی هستی‌ام دردآلودِ همين مسائلِ کوچک است؛ چيزهائی که هر آدمی به سادگی از پس‌شان برمی‌آيد. و من بايد مثل خر گير کنم در همان خمِ اول يا دوم. سهم نداده‌اند انگار لمحه‌ای آسايش؛ مگر به خواب يا به عالمِ مرگ. عشق هم سهم‌اش برای ما شناست ميانِ ماهيانِ تاريکِ اعماق؛ به ساعاتی که دريا هيچ نيست مگر همه‌ی هول هستی»...
انسان شهرش را عوض می‌کند، کشورش را عوض می‌کند و کابوس‌ها را نه. فرقی هم نمی‌کند سوار کدام قطار شده باشی و در کدام يک از ايستگاه‌های جهان پياده شده باشی؛ اين تنها جامه‌دانی‌ست که وقتی باز می‌کنی هميشه لبالب است از همان کابوس‌. مثل شال نيم متری هلنا. هی ميل می‌زنی، دانه می‌اندازی، يکی زير، يکی بالا، و بعد می‌بينی هميشه مشغول بافتن همان شالی...
وردی که بره ها می خوانند- رضا قاسمی

پ.ن. اگه براتون فیلتره، به رضا قاسمی میل بزنید خودش براتون می فرسته! ghassemi3@aol.com
پ.ن. که تو آن جُرعه‌ی آبي
که غلامان
به کبوتران مي‌نوشانند
از آن پيش‌تر
که خنجر
به گلوگاه ِشان نهند./شاملو

یعنی چی که به خاطر بخش هایی از رمانش بازداشت شده؟ چی داشت تو اون کتاب مگه؟ البته حدس می زنم به اون بخش از داستان که در مورد رابطه با زن روستایی بود گیر دادن! .. "امنیت جانی و روانی ندارد!" خدا بهش رحم کنه!
ماشالله هی داریم از نظر سطح شعور پیش رفت می کنیم دیگه!

گمونم اعتصاب غذا کردم و خودم خبر ندارم!

عجيب كه هرچي فكر مي كنم مي بينم هيچ وقت نبوده كه زندگي را دوست داشته باشم، ‌تحملش كردم و گذراندمش،‌خوب يا بد! اما هيچ وقت دوستش نداشتم. حتي در شلو غترين روزها

آيين تقوي ما نيز دانيم...

ای بابا! ما خیلی وقت پیش آردمون رو بیختیم و الکمون رو آویختیم! روز و ساعتش به این نزدیکیها نمی رسه و الا که اصلا حدیث این حرفا نیست!

اين پست ناقص است و از ديد يك فرد عامي هم نوشته شده و بيشتر براي فراموش نكردن همينها كه فعلا هول هولي يادم اومده نوشته شده به همين دليل مطالب به احتمال زياد از اين شاخه به اون شاخه است و بي پايان بندي خاص و مسلما به دليل عدم آشنايي كامل با موسيقي اقوام ايراد هم داره!

اول اين كليپ رو ببينيد. احتياجي نيست كه حتما تركي بلد باشيد تا بفهميد قضيه چيه! كليت شعر يك چيزي شبيه مرثيه سرايي هاي خودمون براي امام حسين و لعن و نفرين يزيد و تو همين مايه هاست! دقت كنيد تو شعر اينارو متوجه مي شيد! شعر مهم نيست،‌موسيقي منظور اصلي اين پست هست!

من خيلي از موسيقي چيزي سرم نمي شه،‌ اينقدر كه فقط لذت ببرم حالا شايد يه خورده بيشتر از چيزي كه بايد! موسيقي اين كليپ رو صرفنظر از شعرش مقايسه كنيد با نوع موسيقي سوگواري خودمون. همچين چيزي رو شايد تو مرثيه سرايي هاي اقوام ايران ديده باشيد. تركها نوعي مرثيه خواني دارند كه بيشتر زنها مي خونن و آروم و سوزناكه،‌ اگه اشتباه نكنم بهش مي گن اوخشاتما (مامانم دم دست نيست بپرسم) اين مرثيه خواني تو سر زدن و جيغ و داد نداره،‌ يك جور آروم آروم درد و دل كردن در سوگ كسي هست. باز اگه اشتباه نكنم كردها هم همين نوع مرثيه خواني رو دارند كه اغلب با زمزمه ي لالايي هم همراهه! اغلب متن و چيزي كه زمزمه مي شه خيلي مفهوم نيست و مهم هم نيست،‌ چيزي كه هست ريتم و موسيقي ِ‌صداست (و در هردو، من شخصا دلم مي خواد از محل فرار كنم يا سرمو بكوبم تو ديوار بسكه داغون مي كنه). در نوع مرثيه سرايي تركي لااقل خود من سماعي نديدم، در نوع كردي هم تا جاييكه خودم بودم و ديدم،‌ سماع به شكلي كه مي شناسيم وجود نداره مگه دف بياد وسط! به نظرم در جنوب هم همينطوره ولي به جاي دف، سنج و دمام هست و كمي هم شدت صوت موسيقي بيشتره!(منظور از اين بخش شباهت بود والا مرثيه سرايي با موسيقي سماعي فرق داره)

اين همه واسه اينكه بعضي موسيقيها،‌ خصوصا اونا كه ريشه دارن (حالا ريشه فرهنگي،‌مذهبي،‌ قومي يا چي) اگه درست ساخته بشن، چه براي جشن باشن و چه براي عزاداري حال آدم رو دگرگون مي كنه. اين كار يكي از هموناست كه حتي اگه متن نداشته باشه هيچ اتفاقي كه نميفته شايد حتي بهتر هم باشه.

يك توضيح هم از يكي از دوستان راجع به اين موسيقي اضافه كنم،‌ مسئوليتش با خودش: موسيقي سماعي تركيه، ‌ويژگي اين نوع موسيقي هم همين ني هست كه مي شنوي،‌ خودشون به اين نوع موسيقي مي گن ايلهيه،‌ كلام هم زياد مهم نيست، ‌ريتمش هم معمولا آروم، برخلاف اونچه همه فكر مي كنند. مرجان ده ده آهنگساز الهيه است.

پ.ن. حالا اگه فيلتر بود سر فرصت كه حوصله كنم،‌ركوردش مي كنم ميذارم رو وبلاگ!

کرانی ندارد بيابان ما
قراری ندارد دل و جان ما

سر صبحي ببينا!‌ حالا چيكار كنيم دلمون از اينا با همين مدل خوردنش مي خواد و ديگه اينورا يافت نمي شه؟

فعلا اينارو داشته باشيد شما هم!
فكر كنم اينجا هم يواش يواش چيزاي خوبي جمع شه! (اصلاحيه: لينك رو درست كردم،‌ منظورم اين داستان خواني هاي راديو زمانه بود، نمي دونم قبلي يهو از كجا لينك شده بود و چي بود!!)

پ.ن. با تشكر از اعضاي محترم ايميل بازي

مرگ همین نزدیکیست، وقتی همبازی بچگی هایت از سرطان می میرد، بی خبر مثل وقتی که ازدواج کرد و مثل وقتی که بچه دار شد! اینبار هم بی خبر، فقط خبردار شدم!

اگه نیستی پس این صدای کیه که تو بن بست پیچیده و داره با من لی لی بازی می کنه و جر می زنه؟

 بسي مي خواهيم اين يكي ديگه نشه نوشدارو، ‌لطفا!

پ.ن. اسممو حال کردین؟ مرسی سمن جانم!

داشتم فكر مي كردم كه چطوره كه بعضي وقتها آدمها در يك زمان ِ‌تقريبا واحد يكهو يك چيزي رو كشف مي كنند و اون كشف،‌ اختراع به نام كسي مي شه كه زودتر ثبتش كنه!‌ فكرش رو كنيد، يكي يك ور دنيا يك چيزي كشف كرده و خوشحال ميره كه ثبتش كنه و بعد چي مي شنوه؟ دقيقا يك روز قبل،‌ يك هفته قبل،‌يكي ديگه اون ور دنيا همون كشف رو كرده و به نام خودش ثبتش كرده! اصلا همين وبلاگستان خودمون،‌چقدر خواستيم يك پستي بنويسيم و بعد ديديم يكي ديگه عين همون رو نوشته؟ يا در جمع دوستان،‌ يكهو همزمان به يك موضوع فكر مي كرديم و....!
اين همه گفتم كه اينو بگم، فكر كن نشسته اي يك جايي مثل دستشويي داري فكر مي كني،‌ بعد يكهو همه اينا به ذهنت مي رسه كه ممكنه يكي ديگه هم يك جاي دنيا داره به همين موضوع فكر مي كنه و اون آدم ِ‌اون ورِ دنياي اون،‌ مي شه تو!
فكرش رو كن،‌ آدم ديگه حتي تو دستشويي خونه اش هم با خودش نميتونه خلوت كنه و امنيت رواني نداره!

مصّبتو! بهارو اين همه حس پاييز؟ اه اه!

دیدی چی شد؟ همین یکی دوهفته پیش داشتیم می گفتیم این آقای کورت ونه‌گات جونیور مرحوم نشده و زنده است ها! بنده خدا مرحوم شد!

حق با گوبلز بود،‌ مردم دروغ بزرگ را زودتر از دروغ کوچک باور می‌کنند و اگر دروغی مدام تكرار شود، دیر یا زود باور خواهد شد.

خانه، خانه نیست
اگر کسی دق الباب نکند

باد را گفته ام
گاهی اگر می گذرد
تلنگری به در بزند،
در ازایش
می تواند به موهایم بپیچید

به گمانم باران هم هوایی شده است
این روزها
مدام به پنجره ام می کوبد

خب به سلامتي بنده هم از امتحان ساقط شدم ظاهرا! حالا درست كه هنوز آماده نيستم ولي چه ربط؟ آخرش دو ماه ديگه نوبت امتحان منم بود ديگه! اين مردك بيل گيتس ديگه داره شورش رو درمياره ها!
بيا ريواس جان،‌ من و شما و بقيه هم به جمع زمزمه كنندگان اين آهنگ بپيونديم!

جبر جغرافيايي
.... اينكه دستاتو روي سرت مي زارن
اينكه با هات هيچ كاري ندارن
اينكه تو بازيشون راهت نمي دن
اينكه سر به سرت مي زارن
اينكه زاده آسيايي رو ميگن جبر جغرافيايي
اينكه لنگ در هوايي
صبحونت شده سيگار و چايي

پ.ن. قابل توجه فرزاد،‌ اينم دليل خودي بودن اين آقا!

دلم تنگوله!

واسه آدما نه، واسه محيط!

راست گفتي،‌ ما با اين حس زندگي مي كنيم.
نباشه انگار يه چيزي گم كرديم!

یک چیزهایی را باید حداقل خاطره داشته باشی تا درک کنی، حالا چه این خاطره از یک موسیقی سنگین باشد چه از یک موسیقی ضایع!
می گذارم بخواند و بغض فرو دهم! مازوخیسم از این بیشتر؟

Leylim Ley By Zolfu Livaneli - Leylim Ley By Ibrahim Tatlises

"وقتی تو خواهی و من انتحار کنم"

درو باز کردم و موج صدا زد بیرون، یکی با صدای بسطامی داشت می خوند که فقط همین مصرع دوم یادم موند. بعد بیدار شدم!

"...از ول معطل ایم..برای شنیدین این ناشنیده های ذهنی...
...حسب اتفاق ادمی هستم با ویژه گی های ادمیم.ـ"

حمید، معرکه ای پسر! اگه بدونی با همین دو خطت چقدر حال کردم، عکسهات بماند!

 اون وقتا که میومدی و از قیافه من خنده ات می گرفت و می گفتی "هنوز زنده ای؟ خودکشی نکردی؟ خودتو پرت نکردی؟" یواشکی ازت کتاب بلند کرده بودم، می خوندم! والا فکر کردی چطور اون ساعتهای الکی رو پر می کردم تا بیایی بشینیم یه دست با هم بازی کنیم یا چرت و پرت بگیم و تا صبح بشینیم؟ حالا که اینارو گفتم، اون فیلمهاتم که قایم کرده بودی، یواشکی دیدم، بعدم همچین گذاشتم سرجاش که نفهمی، و نفهمیدی!

در نقد ترجمه ی مادر، اثر ماکسیم گورکی به دو نکته مهم درباره ی کتاب و زمان حال اشاره شده. یکی اشاره به ممنوع بودن کتاب در دوره ای از تاریخ ایران که همین امر باعث شده بود علاقه و میل به خواندن کتاب ناخودآگاه بالا بره که این صرفنظر از بررسی دیدگاه و نوع فرهنگ جاری بوده، به طور ساده یعنی هرچیزی که ممنوع باشد علاقه به داشتن و دانستنش بالاتر می رود. و دومین موضوع نقش کتاب در همان زمان و دوره ی خاص. به بیان دیگر، کتاب در بحبوحه ی حرکات انقلابی و هیجانات ناشی از تغییر و تحول و دگرگونی ایران و جهان می توانست با شعار و سبک انقلابی خودش جایگاهی پیدا کند که در حال حاضر به دلیل فقدان عوامل قید شده ناخودآگاه به سطح یک رمان عادی ِ پر از شعارهای نخ نما شده پایین آمده!

از نظر من تمام نقد بالا بر رمان پنه لوپه به جنگ می رود، اثر اوریانا فالاچی نیز وارد است. بررسی مثلث عشقی که رابطه ی بین دو ضلع آن را عشقی از نوع همجنس خواهانه تشکیل داده، شاید در زمان خودش یک اثر مهیج و تابو شکن بوده باشد اما در حال حاضر جز یک رمان عاشقانه ی دست چندم در حد داستانهای رمانتیک وطنی با شخصیتهایی پرداخت نشده چیزی بیش نیست. همین ممنوع الچاپ شدنش هم مزید بر علت شده تا جزء طبقه کتابهایی که باید خوانده شوند قرار بگیرد!

پ.ن. بیش از اینم حوصلم نمیاد تایپ کنم!
پ.ن. والا من هرچی فکر کردم نفهمیدم چرا ممنوعه! ما کتابهای بدتر از اینم داریم که تجدید چاپ هم شدن!

حالا اگه این همه سرچی که کردم رو عین آدم آموزش می دادن دلم نمی سوخت که! معلم ِ برگشته به شاگردش گفته درمورد ایدز تحقیق بیارید کمتر از 25 صفحه هم قبول نمی کنم! کیلویی دیگه!

این وجدان کاری و پایبندی به تعهد و مسئولیتم منو کشته! ساعت 3 از خواب پریدم تا الآن دارم مقاله کپی پیست می کنم!

ما کارمون تموم شد، کسی کاری نداره؟ دونقطه دی

پ.ن. الآن یعنی 4 ، این جلو بودن ساعت وبلاگ رو باید از آقای رئیس جمهور پی گیری كرد!

تو را به خيال شوهر داده اند
و جايي
ميان هنوز و گذشته
خانه ساخته اي
سرگشته و دلداده

ما
اين سو
جايي ميان هنوز و آينده
با حلقه هاي استقبالت
لحظه هاي انتظار را
شماره مي كنيم
و تو
فقط ترانه اي انذار مي كني
دور و زيبا و حزن آلود

ببين عزيزم،‌اين راهي كه انتخاب كردي پاي عقل مي خواد. حالا تو هي برو كفشاي جورواجور بخر!

تو كي انقدر بزرگ شدي كه تو بغل من جا نمي شي؟

حتی اگه قرار به معجزه ای باشد، بی خیال یک معجزه شو، ما به توالی معجزات نیاز داریم!

برنده و بازنده فرقی نمی کنه، این وسط چیزی که هردو گروه باختیم زمان بود!

مثل حسی می مونه که یه بچه کوچولو به تو به عنوان یه بزرگتر،از ترس پناه آورده و پشتت قایم شده، اونوقت خود تو هم دقیقا از همون موضوع می ترسی ولی مجبوری حمایت کنی!