|
ما شرمنده ايم كه روحمان بي اجازه به خوابهايتان سرك مي كشد، تنبيه اش مي كنيم اما قول كه نمي دهيم، روح است ديگر! و الا ما كه تا صبح يا پاي كتاب چشم مي ماليم يا چيزي مي نويسيم، يا دراز كشيده ايم و چشم دوخته ايم به نوك آنتن همسايه و آسمان قرمز-نارنجي ِ نصف شبهاي بي ماه تا خود ِ خود ِ سقيدي. پ.ن. خودم كم سرگردون بودم، روحمم بهش اضافه شده
|