ما چرا می بینیم؟
ما چرا می فهمیم؟
ما چرا می پرسیم؟

اصلا ما چرا هستیم؟

پ. و سیاه شد در فراموشی سگ سفید امنیتم

یه وقتایی اونقدر حالت بده که دلت می خواد بمونی خونه ات و بخزی زیر پتو و بخوای که امروز نرو. بعد فقط حس کنی یکی تو خونه هست

پ.ن. چه پست توهم زایی شد
پ.ن. از اون وقتاست که هر حرفی ممکنه بزنم و بعد در صدد تکذیبش بشم ها!

کشوند و کشوند تا جایی که بشینم فکر کنم چه بلایی سر اون موجود اومده؟ کجا ول شد به امون خدا و این موجود بزک شده ی عجیب از کجا پیداش شد؟

پ.ن. گم شدم رفت پی کارم!

 می دونی! هربار که خبر مردن یکی دیگه رو می شنوم، فکر می کنم ریشه هامون داره از خاک می زنه بیرون! فکرش رو کن؟ کیارو داریم جای اینا که یواش یواش دارن میرن؟ چقدر آدم، که دیگه نداریم!

... گفت: خیال می کنی چه سهمی را باید بپردازی که نپرداخته ای؟ این حس گناهکاری هم از آن چیزهایی است که بدجوری توی کله ماها فرو کرده اند. همیشه خدا ما بدهکار بوده ایم. همیشه! به خدا، به جامعه، به حزب و دسته و گروهمان، به مردم، به خانواده، به بشریت! به همه و همه، جز خودمان!...
گسل/ ساسان قهرمان

پ.ن. زدم تو کار استفاده از وقت اضافه!

... تمام استنباط ما از درستی و نادرستی چیزها مشروط است. ماشینی هستیم که از کودکی برنامه ریزی اش می کنند برای آنکه جهان را انطور ببیند که بزرگترها خواسته اند. با اینهمه، ما معتقدیم که عقل داریم و قادریم خوب را از بد جدا کنیم. پس من کی باید جهان را آنگونه ببینم که هست؟ و مگر ما چندبار به دنیا می آییم؟...
چاه بابل / رضا قاسمی

پ.ن. یه همچین حرفهایی زده بودم و از کلاس اخراج شده بودم و مادرم رو خواسته بودند مدرسه!

رئیس جمهور می فرمان: "تعداد بچه ها بیشتر بشه کشور جا داره!" رئیس مجلس می فرمان: "دو فرزند کافیست!"

نگرانم که به کدوم ساز باید برقصید!

پ.ن. من که بازی نیستم شما حساب خودتونو کنید! دونقطه دی

"جهان، مجموعه‌ای از زوج مرتب‌های پت و مته!"

از سخنان گهربار تلفنی من و الهام

نمی تونم انکار کنم که بعد از این همه زحمت باز اغلب بر می گردم سر ِ جای اول! که وقتی نقشم زیادی به سمت زن بودن، جنس ِ زن بودن و حواشی اون میل می کنه حالم از خودم و بقیه به هم می خوره. هزارتا فکر جور و ناجور میاد تو این سر ِ لعنتی و ... من مرد نیستم قبول دارم و راضیم، خیلی هم، اما این حس که میاد بالا و قوی و پررنگ می شه متنفر می شم از خودم، از اینکه اینطور طلب بشم، نه انسان فرای جنسیت.

نخیر! اون سالها که فکر می کردم لنگی از پای منه یک جای کار نمی لنگید! از زیاده طلب شدن به عنوان جنس ِ زن بیزارم، درک نمی کنم!

موضوع مرتبط این بحث: یه سر برید فیلم تقاطع، به دختر و پسرهای فیلم، خصوصا اون آقا پسر فوق لیسانس فیزیک پلی تکنیک بیشتر دقت کنید و بعد به آدمهای دور و برتون و مکالمه ها و ...

قراره با جناب فروید راجع به نقش جایگاه ِ فرد در بروز این احساسات مذاکره کنیم بلکه رفع گره شد!

پ.ن. آخرش میرم خودمو گم و گور می کنم که نه ببینم و نه بشنوم! خودم باشم و خلاص
پ.ن.

پیرمرد این شایستگی را داشت که شاهد لحظه ای باشد که فردی، مردی یا زنی، برای همیشه تغییر می کند و با همه ی زندگی خود به آن دمی چنگ می زند که برای آن زاده شده، و آن گاه می گذارد تا آن دم بگذرد، بی هیچ حسرت اما با اندوه.
گرینگوی پیر/ کارلوس فوئنتس

* تیتر از عباس معروفی

پ.ن. گاهی به نگاهی آرام می گیرم، گاهی به نگاهی همه چیز را می دانم *
پ.ن. دل دل می زنم...

تقاطع ِ نوشتن ِ فیلمنامه و حل مساله

چشم بسته غیب فرموديم که: "ما اسیر افكارمون هستیم!"

گفته بودی هیچ وقت نفر اول نباش، شاه رو ببین! یه حرکت بیشتر نداره ولی وزیر همه کاره است با اینکه نفر دوم ماجراست. شده بودی نفر اول و یه حرکت بیشتر نداشتی. نفر دوم نشده بودم و نخواسته بودم باشم که شاه و وزیر یکرنگ نبودیم، که ایستاده بودیم تو خونه هایی با رنگ های مخالف، رو در رو.  وزیر رو به رو ایستاده بود سرجاش و شاه باورش نبود که وزیر نیست و شده نفر اول و خونه خونه باید کار کنه و این آخر بازی شاه بود و وزیر ِ روبرو رفته بود بیرون بدون اینکه بازی کنه، ناراحت از باخت شاه ِ دشمن و پیروزی شاه ِ خودش!
بازی ای نبود که بردش برای هیچکدوم شادی داشته باشه!

پ.ن. یه روز یه قهوه سفارش می دم و می شینم پشت میز و جایی که اشتباه کردی رو برات توضیح می دم همونجوری که تو بهم یاد می دادی.

هرچیزی که شروع بشه به زیاد شدن اذیتم می کنه. یه جوری انگار احساس خطر می کنم. انگار همچین شروع می کنه به دوره کردنم که راه خارج شدن رو ازم می گیره، می بندتم! هرچیزی، تاکید می کنم هرچیزی!

پ.ن. حواست به ایکاروس هست که!

خب قبول که صحنه های گریه دار قوی ای داشت ولی به قول ئه سرین(من نه، اون یکی) "هرچی به خودم نگاه می کنم می بینم گریه دارترم!" همین شد که تهش از خنده ولو شده بودیم!
این گلشیفته فراهانی آبروی از دست رفته ی خانواده ی فراهانی رو به خاطر بازیهای افتضاح خواهرش شقایق برگردونده واقعا. تنها ایرادش اینه که قیافه اش همیشه زاره! این پسر فسقلی ِخوشگلی هم که تو فیلم بود، عجب بازی ای داشت نیم وجبی. این کوچولوهای هنرپیشه تازگیا چقدر خوب بازی می کنن ها!

تیتراژ پایانی فیلم: فرزندانتان هرجور که بودند آنها را نکشید اجازه بدید دنیا بیان... یا یه چیزی تو همین مایه ها از آیات قرآن بود البته(گمونم سوره اسراء)! به نظر شما تاییدی بر حرفهای رئیس جمهور نیست؟

آهان راستی! قربون شکلتون اگه شما خواستید فیلم بسازید یه توک پا تشریف بیارید تا یه سری کلیشه بهتون معرفی کنیم که ازشون اجتناب کنید، عقمون گرفت دیگه از صحنه های تکراری!

اینم بگم لال از دنیا نرم. آقای نقش ِ همسر و پدر به همسرشون بعد از سالها جدایی این جمله رو می فرمان:"من این همه مدت کشورهای زیادی رفتم، آدمای زیادی دیدم، زنهای زیادی دیدم ولی هیچکس تو نمی شد" من مرده بودم از خنده! آدمهای زیاد، زنهای زیاد! تقسیم بندی رو حال کردید؟ آدمها، حیوانات، زنها! همینجوریه دیگه! آقای کنار دستیم هم تا شنید پقی زد یر خنده، تنها من نبودم که!

پ.ن. هی ما از این ترانه فرار کردیم، دق زد و تو این فیلم خوندنش! باحاله ها!

یزد قشنگ بود هرچند توی شب شهر رو بگردی! نشئه ی تا بینهایت هیچ کس ِ کوه و کویر حتی با فکر و خیال ِ دموی برنامه . 250 متر تا طبس وسط بیابون مزه داشت هرچند سوار 206 و تو راه باشی. باد کویر می چسبید هرچند دستت به مقنعه ات باشه. کوچه های قدیمی پیچ واپیچ پر از بوی آشنا بود حتی اگر بار اول باشه که اونجا باشی. شب ِ کویر پر از ستاره بود حتی اگه از پشت شیشه ی قطار دب اکبر و اصغر پیدا کنی. یزد قشنگ بود همین.

پ.ن. حوصله نداریم، فروختیم، تموم شد. نخواهید!

آنقدر حقیقت دارم
که سوگند نمی خورم!

پ.ن. یه پانل دارم رو دیوار، اینم روش زدم. ولی از کجا نوشتم یادم نیست!

این ذهن ِ آواره ی پرسه گرد

گرینگوی پیر/کارلوس فوئنتس

پ.ن. خوندنش به شدت پیشنهاد می شه!

گفته بودم که می روم و نرفته بودم. لباس پوشیده بودم و بعد یک لحظه جلوی آینه فکر کرده بودم خب، همین؟ همین! همین چی؟ و جواب نداشتم! جواب نداشتم و مانده بودم به همین سادگی، به همین یواشی!

یه روزایی بود تا خود صبح می نشستم پای یه کتاب و تا تموم نمی کردمش نمی خوابیدم. دیشب که به ساعت نگاه کردم و رسیدم به 3 صبح و دلم نمیومد کتاب رو بذارم زمین، به عالم و آدم و سیستم "صبح پاشو برو سرکار" فحش می دادم! کتاب عباس معروفی بگیری دستت و نصفه بذاریش بری بخوابی که مثلا فردا بری سر کار و خوابت نگیره و برنامه تحویل بدی و تا خود شب هم کلاس داری؟ اَی ...

پ.ن. حالا گیرم کتاب نه و پرینت این

دلم آشوب شد بس که تو این مقاله هایی که امیر فرستاده عشق عشق کردن!
اتکینسون یکی دوتا نظریه خوب داره که ما هم قبول داریم، همون که راجع به تاریخ به وجود آمدن "زنان" و "مردان" هست. با اون قسمت عشق روان پریشانه ی زنان هم در یکسری حالات کلی موافقیم که حوصله ندارم زیاد راجع به جزئیات بیشتر فکر کنم(عشق عبارتست از واکنش زن قربانی نسبت به مرد تجاوزگر).
یه سری از اعتقادات فایراستون هم که رسما راه میره رو هرچی من معتقدم! اونوقت یعنی چی که وابستگی خوب است؟ اما همونجا که داره قضیه گریز از وابستگی رو مطرح می کنه یه نکته داشت قابل توجه!
جناب روسو مقبول!ابرازعقیده کرده همین یه تیکه ازش بس که:" شرط خوشبختی این است که انسان به دیگری محتاج نباشد. اما ما انسانیم و لذا به دیگران حاجت داریم. بنابراین ما نه در تنهایی احساس خوشبختی می کنیم و نه در کنار دیگران" یه چیزایی هم راجع به خود دوستی و خودخواهی گفته که ما تاییدش می کنیم تا اونجا که حالیمون شد!
همین دیگه، اینم نتیجه مقاله خوندن ما در پیاده رو!

پ.ن. بیکار بودیم دیگه!
پ.ن. عشق!  >!@#$%^&&* (آیکون سبزه کو؟)

لعنتی! شده ام آدمی که نقشش چسبیده و مانده همه جا!

عجب گریم سنگینی داشت گلاب آدینه، عجب صدای خوشی داشت اون خانومه(غزل؟) که تکخوانی!! می کرد. فیلمش لایت بود از این مدلهای هپی اند که همچینم بدت نیومده از هپی اندش فقط حوصله ات سر رفت که باز همه تهش آدم خوبه ی داستان شدن. ای همچین فروتنش بدک نبود. به قول حمید نقشش متفاوت بود! ولی دمش گرم گلاب آدینه.

می گم، خیلی حال میده به هر چراغ قرمز که می رسی پشتش بمونی ها! بعد با خودت یه جا قرار داشته باشی دیر برسی، خون خونتو بخوره! بعد هی اسم خودتو بیاری ولو بشی از خنده!

پ.ن. ولی شمال بودا!.... پونز رنگی دارید؟ دونقطه دی

از جمله مزایای( گاهی هم معایب) اسم خاص داشتن اینکه سه سوته سرچ می شی!
اینم - همین آهنگی که الآن رو سایته-  به انتخاب ئه سرین ِ جدید تا صاحب آهنگدونیمون سرش خلوت شه، آهنگاشو رو کنه.

پ.ن. سلیقه ات خوبه ها دخترم، دمت گرم:)
پ.ن. نه به جان شما توهم نزدم!

مانده ام فکری!
که تو زندانبان ِ ما هستی،
یا ما تو را گرفتار کرده ایم؟

پ.ن. این همه سال...!
پ.ن. حکایت غریبیست، باور کن!

زیر ِ خط ِ صفر...

اصن همونارم ولش!
حالا کسی پایه نیست این هوارتا فیلم رو بشینیم ببینیم و نقد الکی کنیم و اینا، یه جای درست و حسابی به ما معرفی کنه که بشینیم خودمان فیلم هامون رو ببینیم بی مزاحم و دردسر! مُردیم که بابا!

اینارو ولش! من همیشه فکر می کردم اگه قضیه نسبیت اینشتین و سرعت نور و طول عمر انسان در کجای کهکشان چقدر می شه و اینا واقعیت داشت و امکانات هم بود و دنبال داوطلب می گشتند که یکیو بفرستن بره فضا و ده سال دیگه برگرده و مثلا صدسال از روز حرکتش از زمین گذشته باشه چه حالی می شه؟ بعد همیشه هم ذهن ِ خودآزار ِ خل و چل خودمو می ذاشت جای اون یه نفر! بلدی حسش رو تصور کنی؟
الآنم فکرش رو می کنم.