آرشیو ماهانه:
. July 2008
. June 2008
. May 2008
. April 2008
. March 2008
. February 2008
. January 2008
. December 2007
. November 2007
. October 2007
. September 2007
. August 2007
. July 2007
. June 2007
. May 2007
. April 2007
. March 2007
. February 2007
. January 2007
. December 2006
. November 2006
. October 2006
. September 2006
. August 2006
. July 2006
. June 2006
. May 2006
. April 2006
. March 2006
. February 2006
. January 2006
. December 2005
. November 2005
. October 2005
. September 2005
. July 2005
. May 2005
. April 2005

Design: Asreen
Powered by: Movable Type 3.2

© Copyright by Asreen.com 2001-2008
RSS 2.0

صفحه ی اصلی
 پست قبلی: و اتاقی که قفلی بر در دارد - 10/30/06
 پست بعدی: اینارو ولش! من همیشه فکر - 11/ 1/06

»» چیزی به من از باران

اصولا یه وقتایی آدم یهویی خفه خونیش می گیره و نمی دونه چیه دیگه!  همه اش هم فکر می کنه اه که چقدر وقت کم است و چقدر دلش می خواد هی بشینه و دو دست بذاره زیر چونه اش و زل بزنه به آدما و گوش بده و کیف کنه ازهمه چی!

همین دیگه!

پ.ن. حالا هی میخ کوب کن به زمین!

ئه‌سرين | October 31, 2006 11:45 AM | نظر (1)| هرچی
 
نظرات:
amed : April 2, 2008 01:31 AM

مطلب نمایشنامتو حال کردم . راستی نمایش ملاقات با بانوی سالخورده رو رفتی ببینی؟ تو این مدتی که تاتر دیدم واقعا کار استاد سمندریان حرف نداشت.