چيز تازه اي نيست
حرف ديروز شدن فرداهاست
و تكرار خورشيد
كه اين حوالي چرخ مي زند
و مي رود.
تكرار بغض درخت
بر تابوت برگ هايي كه به فراموشي مي روند
و تكرار خيابان
كه عابرانش را مي شمارد.
تكرار من است
كه هنوز نفهميده ام
مردم اينجا به چه زباني راه مي روند
و تكرار توست
كه به قيمت خاك خوردن عتيقه عقل
احساس اجدادت را
نبش قبر مي كني.        ( آپامه آذرپيرا)

پ.ن. یادتون هست؟ خیلی خیلی دورترها نوشته بودمش!