الآن که نگاه می کنم می بینم این عادت از صبح همان روزی موند توی سرم که صدای ِ همبازی ِ اون روزها سعی می کرد آروم از خواب بیدارم کنه تا توی شلوغی اخبار فاجعه رو آروم آروم به خوردم بده. هنوز که هنوز ِ از خواب که بیدار میشم، با چشمای بسته اونقدر سر ِ جام می مونم تا حس کنم رو جهان كنترل دارم.