مبادا شدتِ خواستن ِ چیزی علتشو تحت الشعاع قرار بده

پ.ن. خره! لج نکن دیگه!

نظرت راجع به دوربین مخفی چیه؟

پ.ن: d:

افتخاری که گوش میکنی، مجیدی ام که می بینی، سروش ام که می خونی...دیگه با من نگرد لطفا!

از این انگشت تا اون انگشت دنیایه!

خدا کنه تو همه ی ِ مهمونیای ِ خونوادگی یکی اینجوری پیدا بشه!

سرطانی بنام ِ متوسط بودن!

آغاز فاجعه دقیقا آنجایی ست که به شهوت ِ انکشاف در دارکساید ِ کسانی که دوستشان میداری تسلیم می شوی

با قساوت قصابانه قیچی کن ساقه هایم را
آن زمان که در تو می پیچند

اییییییییشششش از اینایی که سر سفره ِ هفت سین به خودشون قول میدن!

به نو کردن ماه
 بر بام شدم
با عقيق و سبزه و آينه
داسي سرد
بر آسمان گذشت
که پرواز کبوتر ممنوع است
صنوبرها به نجوا چيزي گفتند
و گزمکان به هياهوي،
شمشير در پرندگان نهادند
ماه
بر نيامد.

(محاق - احمد شاملو)

/d:\

بعد از 5 روز!

زهی خیال ِ باطل!

در حیاط ِ کوچک ِ خانه ام، برای یک نفر هم، جا کم است.

می شد به سادگی آب خوردن هر سوءتفاهمی را ماستمال کرد اگر و تنها اگر در زندگی واقعی معادلی هم برای D: وجود داشت

احساس ِ مبهم ِ خودناشناسی! هنگامی که ایمیل های هوارسال ِ پیشت را مرور می کنی

"رو که تو مست ِ آب انگوری"

چه خوش میگذره اینجا!

آخه یه آدم چقدر میتونه نازنین باشه؟ چقدر خانوم؟  همیشه گفتم، بازم میگم: "تو بهترین دوست ِمنی". مکمل ِعزیزم

پ.ن. راستی گفتی مدلش چنده؟

مشکوک = آدم ِمتاهل ِخوشحال

اه اه اه! از این خزبازیای ِ نوشتن گزارش ِتولد!

من، نیمه ام
نیمه،
نیمه ایشان

چرا که زن زاده شدم
بر قربانگاه سياه پوشان

من دستیار شیطان ام

بهراس و بگریز از من
هرچند

در هر معبر تاریک
هر صدای پایی را
هزار دست و دل لرزیده باشم

هرچند

بارها از سایه خویش جهیده باشم

 
من ناموس ام

در قاموس ایشان

تا کاسته شوم
به پاسدار چند یاخته ی ناتمام

میراث تکامل نیافته اجداد بدوی

من تراژدی ِ غمبار ِ بودن ام

ورق بزن  مرا  و
گریه ام کنم به آرامی
مرور کن مرا و
زارم بزن به تمامی
 

          *****

 
آه  ای همزاد ِخاموشی!

بیارای خویش را
و دستمال سرخت را تکانی بده
چرا که تو

سمبل زیبایی انسان بوده ای

آه ای برباد ِفراموشی!

بغض اعصار را فریاد کن

و حدیثی تازه بیاور

چرا که تو

پیامبرِ زندگانی بوده ای

-حتی بی معجزه مادری -
در آن هنگامه

که هستی  به نیستی می نشیند 

 پ.ن.  اهدایی از طرف ِ همزاد!

یه بزرگی گفته که سیگار ِپسرا مثه گریه دختراست! دم ِ دست ترین سلاح!

پ.ن. خرده جنایت های ِ زن و شوهری یادتون نره

من نرمال نیستم، ولی از نرمالها نفرت دارم

یه آدم صلب با قدرت کمی توی ابراز احساساتش. عصبانی که میشه دیدنی تر ازهمیشه ست. چه اینجا، چه توی ارتفاع پست و چه توی عروس آتش. این نقشو خیلی خوب بلده. ولی می ترسم که کلیشه شه. بمونه توش. بلای شکیبایی سرش بیاد

شاید کار بدی می کنم که اینو اینجا می نویسم. ولی خیلی با خودم کلنجار رفتم. فکر می کنم  نگفتنش بد تره. یه جورایی دو رویی حساب میشه. واقعیتش اینه من دیگه پاک زده شدم از حرکات محیر العقولی که با بچه­ها سر مراسما در میاریم. کلی زور زدن واسه اینکه یه نفر رو  سورپرایز کنی اونم تو وضعیتی که طرف خودش دقیقا منتظر همچنین اتفاقیه، این دقیقا نقض ِغرضه. شاید بشه گفت که این سناریو  مبتذل شده. دلیل اصلیش هم تا حدودی برمیگرده به اینکه  من کلا اعتقاد خاصی به تقویم  اتفاقات (به معنای ِ یک برش لحظه ای از  زمان) ندارم. بنابراین مناسبت­هایی مثه هفته، چهلم، سالگرد و ... کاملا بی معنی هستن. به نظرم  خیلی قشنگ تره که مثلا تو  یه روز سرد زمستونی عیدی بدی به بچه­ها یا اینکه کادو ی تولد دوستاتو بذاری یه وقت دیگه ای غیر از روز تولدشون بهشون بدی (حتی زودتر مثلا!).  اولش گفتم. بازم میگم. از بابت این حس مطمئن نیستم. فکر می کنم حتی موقتی باشه. خسته شدم از تکرار شدن و  تو قالب موندن. دلم ساختار شکنی می خواد.

دو چیزی که حد ندارد: 1) الطاف ِخفیه الهی 2) حماقت ِجلیه بشری

کلا از بچگی پدر ِعشق بسوزه بودم

دیروز، باهم به خواستگارهایت می خندیدیم
امروز، پنهان از شوهرت برای ِ من گریه می کنی