یکی از افتخارات من تو زندگی اینه که تا حالا جلوی وسوسه ی ِ آرشیو کردن ِ پیامهام تو مسنجر، مقاومت کردم

تو رو خدا اسم ِ وبلاگو: خوشحالترین ِ خوشحال ها

کاش چرخ دنده های ساعت ِجهان در  اسفند خرد می شد

پ.ن. اسفند، بهار نیست ولی آدمی را به آمدن بهاری که هرگز نمی آید دل خوش می کند

پ.ن.  بر همین منوال پنج شنبه ها را هم بیشتر از همه روزهای هفته میدوستم

پ.ن. تو کجایی؟

اکنون و اینجا ایستاده ایم. بی مجال اندیشه در کارزار ِنابرابر نیزه چوبی و دیوار سیمانی. می بازیم و می بازانیم. بی خیالی را خوب ِخوب بلد شده ایم. چنان در به باغچه زدن استاد شده ایم، که حتی خودمان هم مقهور بازی ِزیرپوستی مان میشویم. به مرداب هایِ اعلانِ مرگ تن می زنیم و بسان ِبوف ِکور تماشاگران ِ ساکت ِ این تنازع ِ بقاییم. "بر مردگان ِخویش نظر می کنیم/با طرح ِخنده ایی/ و نوبت خویش را انتظار می کشیم/ بی هیچ خنده ایی". ما نیستیم. ما هرگز نبوده ایم. دل سپردگانِ سلسله یِسالهای ِبی ستاره...براستی "این دفتر خالی تا چند ورق خواهد خورد".

پ.ن. زمان را مدرنیزم و ماشینیزم چلانده اند..افسار را دست تکنولوژی سپرده ایم... (همزاد)

پ.ن. دیگه دوره یادداشت های بلند ِ داستان وار گذشته. از این به بعد می خوام بزنم توی کار مینیمالیزم

پ.ن.  یاعلی گفتیم و عشق آغاز شد

توجه کنید! این یک پست ناتمام است! عجالتا آهنگ وبلاگ را عوض کردم تا از مهلکه جان سالم به در برم.

و نشانه هايي هست براي آنان که مي انديشيند

پ.ن. و خدا دیوانگان را آفرید، باشد که رستگار شوند. (از ما گفتن بود، نگید نگفتی!!)

-7 سال پیش ما یه میله بارفیکس وصل کرده بودیم که بیشتر پسرا باهاش کار می کردن! اون موقع ها فیلمهای رزمی زیاد نگاه می کردیم و منم که طبق معمول جو گیر! این وسط هرجور تمرینی کردم الا اینکه بتونم با پاهام از بارفیکس آویزون شم و اینکه بتونم درحالی که با دست بارفیکس رو گرفتم از بالای بارفیکس بچرخم(تقریبا یه حرکت ژیمناستیکی که با حلقه انجام میدن) این برادرها هی اومدن و هی دست گرفتن که بالاخره یک کار رو نتونستی! هرچی فکر کردم دیدم هیچ دلیلی نداره که نتونم انجام بدم ولی چرا نمی تونم؟(اونم من!!) نشستم بررسی کردم دیدم بعله! علت چی بود؟ اینکه اولین بار بود می خواستم اینکار رو انجام بدم و بارفیکس روی چارچوب دری نصب شده بود که روی زمینش یه برآمدگی از چارچوب فلزی بود و اگه می افتادی درد زیادی رو باید تحمل می کردی(یه بار افتاده بودم)! حالا حساب کن یهو پات از رو بارفیکس شل می شد و با سر میومدی پایین!! به همین راحتی علت ترس کشف شد و با یک عدد بالشت که روی زمین قرار گرفته شد آقایون برادر ضایع شدن(آخیــــــــــش)! و البته بعدا همون بالشت رو هم برداشتم! 

پ.ن. واسه اونایی که فکر می کنن من از هیچی نمی ترسم: از دوتا چیزایی که کشفیدم باعث ترسیدنم میشه یکیش تصور پیش اومدن شرایطی مثل داستان "من فقط آمدم که تلفن کنم" از "گابریل گارسیا مارکز" هست! (هرچند هردو اینا یه جور توهمه! می دونم دیوونه ام، نمی خواد به روم بیارید)
پ.ن. اون تاریخ اون بالا چرا اونجوریه؟

* این حس عدم اعتماد ِ لعنتی!
حتی در ساده ترین تصور، مثل داشتن پارتنر تو بازی پاتیناژ هم نمی تونم به کسی، به دستانش و به اطمینان به تیکه دادنش اعتماد کنم چه رسد به اعتماد فکری و ایضا درددل !!

* در عین حال که دلم می خواد همیشه آدمایی که دوستشون دارم کنارم باشن، دور و برم شلوغ باشه، تمایل عجیبی هم دارم به تنهایی!

خودم می دونم،  پر از تناقضهای اینجوریم!!

پ.ن. به قول خودت بیچاره ی از من بدتر! در ضمن، خودتی! D:

تا همین چند وقت پیش مطئمن بودم که خُل و چِلم، این چند روزه دیگه گمونم ازم قطع امید هم شده! جاتون سبز زده به سرم:D (اا! من شکلک می خوام بذارم، کجاست؟) تا یکی دو هفته پیش جلو آینه که می ایستادم گاهی خود به خود خنده ام می گرفت و الکی لبخند تحویل خودمان می دادیم، دیروز به وضوح تو خیابون نیشم باز بود و هرکاری می کردم درست نمی شد! گمونم پیچ و مهره های صورتم شل شده! والا! تو این هاگیر واگیر فکرش روکن، یهو یه آقایی که آشنا می زنه جلوت دربیاد و تو خودت رو بُکشی که یادت بیاد کیه و بعد نفهمی و همچنان لبخند بـــزرگ بر لب بهش نگاه کنی:)) از اون باحالتر تو ماشین بود، هی به خودم می گم دیوونه شدی؟ این چه قیافه ایه؟ یه کم جدی بشین، دلت می خواد تیکه بشنوی؟ ... مگه شد؟ اصلا خنده رو که جمع می کردم چشمام هنوز می خندید!!! :O بساطی شده ها! تو این وضعیت این الکی خوشی از کجا اومده موندم، در کنارش شب تا صبح رو هم بیدار می شینم فکرای صدتا یه غاز می می کنم. هی می گم اینا واسه فاطی تنبون نمی شه ولی باز اصلا انگار عشق می کنم از این فکرای خود آزار ِ چرت و پرتِ باحال!

پ.ن. آی حال میده مطلب بنویسی و پابلیش نکنی در عوض بذاری به صورت پیشنویس بمونه! (البته این پست بالا هم چند روز پیش نوشته شده بود.)
پ.ن. قوانین عشقولانه ی یک چوپون در باره ولنتاین
پ.ن. سوالهای ِ احمقانه ایی که توی ِ اعصاب ِ آدم هستند. پیدا کردن جوابهایشان هم گاهی هزینه وحشتناکی دارد. تازه هیچ دردی از هیچ کسی هم دوا نمی کنند(:همزاد)

عزاداریها و نذریهاتون قبول، از حسین و عباس و رقیه چه خبر؟ توی شلوغ پلوغی های این چند روز بین دسته ها و شمعها، گم شدند، شما سراغی دارید ازشون؟ راستی اون بچه که بغل مادرش تو سوله ی وسط بیابونِ سرمای آدم کش زندگی می کنه همسن علی اصغر نیست؟ از محمد و علی خبری دارید که وسط بازیهای سیاسی فقط اسمشون مونده و خودشون نیستند؟ له یلا رو دیدید رو تخت بیمارستان کلیه اش رو فروخته بود؟ خبر عباس رو شنیدید، جنازه تیکه پاره از رو مین رفتنش رو همین پنج سال پیش تحویل دادن؟ از علی اکبر بعد از سال 67 کسی خبر داره؟ داستان حسین و حر رو یادتون هست؟ مرده باد زنده باد که می گید حواستون هست حق و ناحق نکنید؟خیمه هارو که آتیش می زدن ایستادی و گریه کردی؟ حواست بود خودمون چندتا خیمه آتیش زدیم؟ یا نه خودمون آتیش نزدیم، خیمه ها رو آتیش زدن و ما فقط ضجه زدن هارو نگاه کردیم؟ ببینم اصلا اینا که اسم بردم رو می شناسید؟ استغفرالله،حرفا می زنم ها، حتما می شناسید! می دونم،همه حواسشون هست، این منم که یه عده می گن بی دینم یه عده می گن مذهبی و هزارتا حرف دیگه پشت سرم، و این وسط واسه خودم چرت می گم و دور خودم می چرخم! من نه راهم معلومه نه بیراهم، بی خیال! شما به خودت نگیر! اصلا به دلت بد نیار! هوی ئه سرین، با توام ها! گرسنه نیستم ولی قیمه خوش رنگ و بویی که برامون رسیده رو حتما باید بخورم. حتما دیگران هم از این قیمه ها خوردن و سیرن دیگه نه؟ اون همه قربونی بود، اون همه غذا، به همه رسیده نه؟برم برم،نذر همه قبول، نذر ما هم!

ای قوم به حج رفته کجایید کجایید
معشوق همین جاست بیایید بیایید
معشوق تو همسایه و دیوار به دیوار
در بادیه سرگشته شما در چه هوایید
گر صورت بیصورت معشوق ببینید
هم خواجه و هم خانه و هم کعبه شمایید
ده بار از آن راه بدان خانه برفتید
یک بار از این خانه بر این بام برآیید
آن خانه لطیفست نشانهاش بگفتید
از خواجه آن خانه نشانی بنمایید
یک دسته گل کو اگر آن باغ بدیدیت
یک گوهر جان کو اگر از بحر خدایید
با این همه آن رنج شما گنج شما باد
افسوس که بر گنج شما پرده شمایید

پ.ن. این کفشها به پایم تنگ است...*
پ.ن. عجیب دلم مظنونین همیشگی می خواد و حکومت نظامی!

یکی از پررنگ ترین صحنه های Beautiful Mind که همیشه جلو چشممه جایی که John Nash داره سعی می کنه بین توهماتش و واقعیت تمیز قائل بشه . صحنه ای که سطل زباله رو بر می داره می بره بیرون که تحویل کارگرای حمل زباله بده و باهاشون خوش و بشی هم می کنه و زنش از تو آشپزخونه فقط صدای Nash رو می شنوه و فکر می کنه باز دچار توهم شده! وقتی میاد تو خونه، اصرار می کنه که این وقت روز هیچ کارگری نیست که زباله جمع کنه در حالیکه Nash با یه قیافه مستاصل سعی می کنه بگه اونا، اون بیرون بودند و بعد انگار خودش هم قبول می کنه که اشتباه کرده! بعدش رو دیگه حتما یادتونه دیگه که زنش از پنجره کارگرهارو می بینه.

پ.ن. اینقدر راحت تموم شد که همه اش دارم فکر می کنم این سه سال پس داشتم چه غلطی می کردم که در عرض پنج دقیقه مکالمه و چهارتا جمله همه چی به این راحتی تموم شد؟
پ.ن. ...چگونه نگه دارم/عطر را در هوا/ نم اشک را بر پیراهنم؟* (یه قشنگی خاصی تو نوشته اش هست)
پ.ن. دیدین کاک شوان خودمون برگشته می نویسه؟D:

یه روزایی هست که می خوام تو اعتصاب باشم!
یه وقتایی که دلم می خواد یقه آدمارو بگیرم بگم:می فهمی چی میگم؟منظورمو می فهمی؟یه وقتایی که نمی فهمن!! بعد خرابکاری به بار میاد! یه وقتایی که.... اه!

پ.ن. به خاطر اون لحظه ای که باعث شدی لبخند بزنم، با همه خشونتِ مکالمه امون، ازت ممنونم!
پ.ن. هیچ ربطی به آیدا و آینه ی شاملو نداشتا!