»» با دل خونين لب خندان بياور همچو جام

دلم قاطی پاتی نوشتن و شعرهای اين مدلی نوشتن و خل بازی می خواد! ساده است نوازش سگي ولگرد شاهد آن بودن كه چگونه زير غلتكي فرو مي رود و گفتن كه : "سگ من نبود" ساده است ستايش گلي ، چيدنش و از ياد بردن كه گلدان را آب بايد داد ساده است بهره جويي از انسان دوست داشتنش بدون احساس عشقي او را بخود وانهادن و گفتن كه : " ديگر نمي شناسمش" ساده است لغزشهاي خود را شناختن با ديگران زيستن به حساب ايشان و گفتن كه : "من اينچنينم" ساده است كه چگونه مي زيي باري زيستن سخت ساده است و پيچيده نيز هم! پ.ن. خوب موندن چقدر سخت شده! قبلنا راحتتر بود، اينقدر سخت نبود! پ.ن. نه، ديگه فيلم هندی و اين شامورتی بازيا هم جوابگو نيست انگار! پ.ن.حُسن ختام ِانقلابم علیه تو، پایین کشیدن ِ تندیس ات است از میدان ِویران ِشهر ِسوخته ی ِ گذشته ام!( از جناب همزاد که گفته لينک ندم) [ته جمله بودها! ايول همزاد]

ئه‌سرين |‌ December 10, 2005 01:03 PM | نظر (8)| هرچی

ممنون بابت لینکت. هوس فیلم هندی کردم!!! با دل خونین لب خندان بیاور همچو جام ...

هيچی ندارم جز اينکه من بدتر از توام:((

آخ آخ اين شعر واقعا برام دوست داشتنی همين بيتی که اول نوشتت هست پدرم هروقت که پريشون ومستاصلم اينو برام ميخونه «بادل خونين لب خندان بياور همچو جام.. نی گرت زخمی رسد آيی چو چنگ اندر خروش»

آي این قاطی نوشتن حالی ميده...

چيه؟ چرا اينقدر پکر می زنی؟ بدخواه مدخواه داری بگو ها! بائوباب چيزی گفته؟

چند سال پیش شعری با این مضمون خوندم . سروده مارگوت بیگل بود . نمیدونم این اونه یا نه . چون فقط مفهمومش توی ذهنم مونده . اما خیلی از جملاتش همینا بودن . شعر دیگه ای هم داره : .... امروز به تمامی از آن توست ..... 24 ساعت تمام . آنقدر وقت هست که روزی بزرگ شود ..... اما وقتی این شعر رو خوندم نگاهی به خودم کردم و دیدم پیکان اتهام نهفته توی این شعر ، به سمت منم هست : (( ساده است بهره جويي از انسان . دوست داشتنش بدون احساس عشقي و او را بخود وانهادن و گفتن كه : " ديگر نمي شناسمش" )) . نمیدونم شما و بقیه هم به این موضوع فکر کردید که شاید روی سخنش با شما هم باشه یا نه ؟ گاهی چنان از خودمون غفلت میکنیم که اگر مشخصات دقیق خودمون رو توی قالب انسان دیگه ای ببینیم ، ازش متنفر میشیم .

خيلی زيبا بود . مخصوصا الان که به شدت به اين شعر نياز داشتم :ساده است بهره جويي از انسان دوست داشتنش بدون احساس عشقي او را بخود وانهادن و گفتن كه : " ديگر نمي شناسمش"

خيلی عجيبه. اشعار اين مارگوت بيکل با کمال سادگيش شاهکاره. البته نبايد ترجمه خوبش رو هم از ياد ببريم