پنج سالش بوده، مثل اينکه دريچه قلبش گشاد بوده وقت می گيرن ببرنش عمل! وسط عمل، اونم قلب! بچه به هوش مياد و ....! به همين راحتی که من نوشتم و شما خونديد سر يه عمل جراحی که قرار بود بچه مردم سالم بشه مرد! آخر شبی فقط مونده بود زار بزنه (که حتم دارم قبلش گريه کرده بود) می گفت: اينقدر خوشگل بود،‌ به من می گفت تو دوست پسر منی! بهش می گفتم سوسيس!...آخه آدم مزخرف، دکتر محترم! يکی بگه شماها داريد اونجا چه غلطی می کنيد آخه؟ باباجان اين جون ملت تو دستتون، مردم بچه بزرگ نمی کنن که شما خنگ بازی در بياريد بزنيد بکشيدشون! خير سرتون اومدين درمون باشيد نه قاتل که. خودم می دونم انسان جايزالخطاست!‌ ولی آخه به اين بزرگي؟ يعنی تو واقعا نمی دونستی که چقدر بايد داروی بيهوشی تزريق کني؟ آخه اگه نمی دوني، شما بيخود می کنی به خودت اجازه می دی بری تو اتاق عمل! تو که فکر می کنی عرضه دکتر شدن نداری بيخود می کنی می ری درسش رو می خونی! د ِ تو که معلوم نيست اصلا چی خوندی تو دانشگاه بيخود می کنی اون مدرک لعنتی ات رو قاب می گيری می زنی بالا سرت!‌ آخه اگه دنبال پول جمع کردنی از دکتر شدن شما بيخود می کنی می ری با جون مردم بازی کنی منت هم سرشون بذاری تونستم رفتم پزشکی! آخه حماقت تا کجا؟ من نمی دونم مادر و پدر اون کوچولو چکار کردن ولی در حال حاضر دلم می خواد يه چاقو بردارم دستت رو باهاش خراش بدم بگم ببين دردش چطوره که یه بچه ۵ ساله وقتی دارن رو قلبش کار می کنن يهو به هوش مياد! من که کنار نشستم، ببين اون خانواده بدبخت چی دارن می کشن! ای لعنت به هرچی آدم........(به دليل عصبانيت نويسنده، باقيش حذف شد)
عجيب بود،‌ تمام مسيرها رو رفته بودم مونده بود اينجا و يه مسير ديگه. وقتی نشستم تو ماشين و رفتم نه ناراحت بودم، نه خوشحال! يه چيزی ته دلم بود شايد خاطره! چه روزايی که اين مسير رو نرفتم! چه شيطنتها که نکردم! عوض شده بود، نه خيلی مشهود ولی اونقدر که فهميدم ديگه جای ما اونجا نيست. همچين تاريکيو که ديدم انگار اصلا اون روزا نبوده، انگار اصلا من اونجا نبودم! مثل قصه زيبای خفته انگار يهو همه خوابيدن و گرد گذشت زمان نشسته رو همه چي، اونقدر که همه جا به خرابه تبديل شده! راه که می رفتم، نگاه که می کردم انگار شبح خودم عين من اونورا می چرخيد، آماده می شد اذيت کنه، می خنديد و بچه هارو که می ديد ذوق می کرد. دو سه نفری که جلوی در ايستاده بودن رو که ديدم فکر کردم ااا٬ بچه ها، هنوز عين قبل وايميسن! فکر کردم بايد بايستم يه گوشه تا صحبتشون تموم شه بعد بريم، نگاه که کردم ديدم همه شون غريبه اند! هيچکس رو نمی شناختم! وقتی بر می گشتم ناراحت نبودم، يه چيزی ته دلم بود شايد خاطره،‌ و يه لبخند بابت يادآوری روزهای خوب،‌ هرچند خوبيش فقط در همون روزها بوده باشه و الآن بابت تموم اون روزها حرص می خورم! به هرحال در بدست آوردن اون روزها ممنونم! تشکر برای اينکه بهم امکان تجربه رو دادي، و امکان اينکه تو اون سن با همچين محيطهايی آشنا بشم، نه الآن! گيرم با يادآوريش احساس حماقت هم کنم! متشکرم

پ.ن. مَتَن يه جوون ۱۸ساله ی آنارشيست
پ.ن.شاید نشه همه چیز رو با پول خرید ، ولی میشه همه چیز رو به پول فروخت ... *
پ.ن. جوک اين روزها: ‌نازنين جای تو خاليست....
پ.ن. کاش لااقل دلم به حالت می سوخت! اين نفرت، اين نفرت....