از اولش هم که موضوع اپیزودهارو خوندم گفتم به نظرم مناسب یک تئاتر نیست و بیشتر به درد چاپ به عنوان داستان کوتاه می خوره. کلا 3اپیزود بود : مرغ دریایی، تراژدی، U.S.A . هرکدوم از داستنها به صورت مجزا اتفاق می افتاد همه شون هم در باره روابط آدمها با هم بود که با یک کمی هم طنز همراه شده بود.(يه جوری بود در کل ولی بد نبود، ولی هنوز هم می گم يکی منو ببره تئاتر ميکائيل شهرستانی)
مرغ دریایی: داستان گفتگوی دو مرد در آرایشگاهِ که یکیشون سعی داره دیگری رو از دست عادتهای روزمره زندگی نجات بده و بهش بگه که می تونه آرایشگر نباشه و به چیزهایی که فرارتر از زندگی الآنش برسه و مثل پرنده آزاد پرواز کنه و آرایشگر که دلش می خواد با مرد همراهی کنه و این وسط حواسش به حفظ مشتریها هم هست تا بتونه مخارج زندگیش رو تامین کنه. به نظرم کل داستان یه جور تشابه غریبی داشت با دونکیشوت و سانچو پانزا وقتی که دونکیشوت سانچو رو مجاب به همراهی می کرد.
تراژدی: داستان یک زن و شوهر هست که به دیدن نمایش فِدر که خواهر زنِ مرد بازی کرده میرن، در حالیکه مرد در تمام طول مدت نمایش از خواهر زن و بازیش و خود نمایش در عذاب بوده و همسرش درانتها اصرار داره که مرد به خواهرش تبریک بگه و اون امنتاع می کنه و در انتها با یادآوری خاطرات قدیم که مربوط به روز ازدواج زن و مرد هست و بعد از اینکه مرد به تشابه عجیبی بین همسرش و خواهرش می رسه او رو ترک می کنه و میره!
U.S.A مربوط به دو دوسته که یکی علاقه داره دیگری رو به اسم باب صدا کنه و دیگر از این اسم بیزاره چون سالها قبل یکی از عموهاش به نام باب نسبت به رئیس جمهور وقت لینکلن بی احترامی انجام میده که از اون به بعد این اسم در خانواده تحریم میشه در حالیکه مرد حس می کنه مثل عمو بابش تمایل به انجام همون عمل رو نسبت به رئیس جمهور حال حاضر داره!(بیشتر از اینش قابل توضیح نیست یه جورایی)
بازی رضا بابک و داود رشیدی خوب بود ولی نه عالی بجز در همون اپیزود آخر. بازی لادن مستوفی رو در اپیزود تراژدی اصلا خوشم نیومد. در عوض بازی مجید جوزانی در نقش همسر زن عالی بود. یه صحنه هایی رو خیلی عالی درآورده بود. خصوصا اونجایی که زن سعی می کنه حس حسادت مرد رو تحریک کنه و میزان دوست داشتن اون رو بسنجه و مرد در حالیکه به نقطه ای نامعلوم خیره شده به جواب سوالهای زن که مدام می پرسه یعنی برای تو مهم نیست که من تو رو ترک کنم و برم جواب میده: نه!
در کل با اینکه قرار بود در میان ابرهارو ببینیم و بلیط گیرمون نیومد، نوشین نتونست بیاد به تئاتر و فقط تونست تا قبل شروع تئاتر باهامون باشه، Q قصد داشت دودرمون کنه و یه جور یه بلیط در میان ابرها گیر بیاره و ما رو دور بزنه و به دلایلی مجبور شد از این عمل شنیع دوری کنه، دوست خوبمون که پنجشنبه قبلش کلی به زحمت افتاد تا بره بلیط پیش فروش بخره و گفته بودند که پیش فروش نمی کنند، یک کم برنامه رو بهم زد ولی همین دور هم جمع شدن خصوصا اینکه ملکه مادر ما هم تشریف داشتند و معصومه هم بالاخره با چندتا از بچه های ما آشنا شد و از همه جالبتر که بالاخره رئیس الکتاب رو دیدم و چقدر خوشحال شدم از دیدن این دوست گل که ایشالله یواش یواش قرارهای بیشتر ببینیمش به همراه بقیه دوستان که یا نتونستند بیان و یا اونقدر فرصت نبود تا بهشون اطلاع بدیم.
یک نکته خیلی مهم این وسط این بود که: خدائی حال می کنید ملکه مادر به این شارژی که دست منم از پشت بسته؟ نه جان من؟(بگو ماشالله)
چندتا از عکسهای دو اپیزود تراژدی و U.S.A که یواشکی انداختم رو می تونيد اینجا ببینید(چرا سر سانتاکروز عکس نگرفتيم آخه؟). یه خورده هم معصومه با موبایل فیلم گرفت که چون طبق معمول که هرکی با من بیاد تالار چهارسو مجبوره بیاد ردیف جلوی جلو رو زمین بشینه کادر بندیش بین زمین و آسمون بود و گاهی چندتا بازیگر هم توش به چشم میخورن.
در هرحال ممنون از همه که اومدید، ببخشید اگه زمینش سرد بود و پاهاتون خواب رفت، ولی واقعا اون جلو یه مزه دیگه دار. تشکر اختصاصی از مسئول تهيه بليط که چه پنجشنبه و چه يکشنبه به زحمت افتاد برای تهيه بليط:) و ممنون سمن جانم که تونستی برنامت رو جور کنی و بيايی. بچه هایی هم که نتونستن بیان، فرصت نشد خبرشون کنیم يا ايران نبودن ایشالله سری بعد جبران می کنیم. و اين وسط جای رضا و پويا واقعا خالی بود!

پ.ن.ما در طول تاریخ معاصرمان به دست کم چهار الی پنج عباس (نسخه وطنی ِ باب) احتیاج داشته ایم (مربوط به همين تئاتر! نام و وبلاگ نويسنده محفوظ)
پ.ن.آسمان شهرم نمی بارد ، سالهاست که دعا کرده ام و نباریده است . امروز برای چشمهایم نماز باران خواندم .... *
پ.ن.چلّه چهل ساله شد/و ما در بهمن فراموش/هزار آغوشم ارزانیت/هزار آغوش خاموش (باز هم نام و وبلاگ محفوظ)