میتونی دو ساعت تموم بشینی لب ساحل و زل بزنی به دریا و غروب دریا و بعد ببینی به هیچی فکر نکردی، یعنی فکر کردی ولی همه چی با هم و اونقدر قاطی که هیچکدوم نتیجه ای نداشته. میتونی نگاه کنی به موجهای دریا و فکرکنی باز کدوم آبی ای* به حرف بوسلمه* گوش نداده که اینقدر خشمگین شده؟ که داره آب دریاهارو به هم می کوبه؟
سخن کوتاه، عکسهارو اگه دوست دارید ببینید: قلعه شنی ساخت من و داداش بزرگه – کتابهای خیس شده من - پروانه ها - گلهای ديدنی- نخل و خرماهای نارس و باقی: 1 – 2 – 3 – 4 – 5 – 6 – 7 – 8 – 9 – ۱۰- ۱۱- و یک فیلم 11ثانیه ای از دریا(AVI حجم ۱.۱۸MB)
میتونی یک ساعت بشینی پای تلفن با یه دوست قدیمی حرف بزنی و بعد بری یه دوست قدیمی دیگه رو ببینی. بخندی و بگه چرا؟ و باز بخندی. میتونی خوشحال بشی از موفقیتهاشون و دعا کنی خوب بمونه. میتونی لذت ببری با اینکه نیستی، که حتی از پارسال هم کمرنگ تر بودی و مسیر کوتاه تاریک رو مشت کنی و برگردی. میتونی خوشحال بشی از اینکه یه عالمه دوست داری که عزیزند برات و لبخند بزنی وقتی هنوز سراغت رو میگیرن حتی وقتی ازت چیزی نمیخوان. میتونی هزارتا اتفاق خوب رو ببینی...!
میتونی با این همه اون سمندر توی گلوت رو نگه داری تا نپره بیرون و نگاه کنی تو چشم آدما و بخندی و فکر کنی چرا تموم نمیشه؟!
*آبی يا همون پری دريايی و بوسلمه يه جورايی سلطان درياها (به احتمال زياد به باور عده ای از اهالی ساحل نشين جنوب ايران)که تو کتاب اهل غرق منيرو روانی پور ازشون ياد ميشه!

پ.ن. هي غر ميزد:«من نسکافه ميخوام. من نسکافه ميخوام.» اما در واقع دل اش گرفته بود! *
پ.ن. بشين چار کلوم با هم حرف بزنيم دلمون واشه... *
پ.ن. حافظه رنج است و سنگینی. فراموشی اما سبکی ست و مرگ همان فراموشی بزرگ است(نام و وبلاگ نويسنده محفوظ است)
)