آماده میشم، راه میفتم تو خیابون درحالیکه می دونم " گذشته هارو نباید زنده کرد، هیچ چیز نباید تکرار بشه" با اینحال راه میفتم تو مسیری که باد میاد و منتظرم که بارون بزنه ، سوت میزنم، روی جدولها راه میرم و فکر می کنم" التهاب قبل از مرگ حتما چیز قشنگیه" و شال سفید من انگار که داره صحنه های تکراری می بینه . توی سالن صداست و موسیقی و بازی زیبای میکائیل شهرستانی که فقط به همین خاطره که اومدم، که حاضر شدم برای بار دوم هم برم به دیدن نمایش . حضوری که محکم و پراقتداره و مسلط. موسیقی زیبا، حرکات پر انرژی، صداهای کوبنده و محکم و حرکتهای حسی عالی. جایی که پلگرن از الویرا میخواد که بمونه و باهاش به جزایر هاوایی بره، جایی که اسم ویولا رو می شنوه و تلو تلو میخوره ، جایی که پلگرن می فهمه ویولا دختر خودشه و با چشم دنبالش می کنه تا بره به استقبال پدر دروغین، جایی که الویرا از خوابی حرف می زنه که همیشه می بینه و میدونه عاقبت همه آینده اش ترک کردن پلگرن هست و موندن اون با سرهنگ، جایی که... تئاتری که کمترین ایرادهارو داشت و از بهترین موسیقی استفاده می کرد. صدای موسیقی سعید ذهنی با فریادهای پلگرن که حاضر به زمینی شدن نیست و دریا رو انتخاب می کنه، با حرکت های عصبی الویرا و آرامش سرهنگ و نگاه گنگ ویولا.
سانتاکروز مثل همه داستهای دیگه است. داستان آدمهایی که "همدیگرو دوست دارن ، بدون شک... ولی همدیگرو ترک می کنن، اونم بدون شک..." داستان پلگرن هست که سفر، رسیدن به دنیای جدید رو به ازدواج با الویرا ترجیح میده در حالی که در تمام طول زندگی بعد از جداییش آرزوی دیدن دوباره الویرا رو داره. داستان الویراست که یه جای مستحکم میخواد برای زندگی، مثل تمام زنان عاشق دیگه و حاضر نیست پلگرن رو در مسیرش همراهی کنه در حالیکه در آینده بچه اش، بچه او و پلگرن هست. داستان سرهنگ که عاشق سفر و ماجراجوییست ولی عشقش به الویرا اونو پایبند زمین می کنه و با اینکه عملا اون هم مثل الویرا به این عشق وفادار می مونه ولی روحاً در حسرت آخرین قدم برنداشته به سوی کشتیه و جا موندن از کشتی و ازدواج کردن. به همین سادگی. داستان زندگیهایی که هست و خواهد بود. و دیالوگهای ناب نمایشنامه ماکس فریش و البته با ترجمه روان هما روستا:
جایی که الویرا از بچه حرف میزنه تا پلگرن رو منصرف کنه و پلگرن فریاد میزنه:"باید به خاطر بچه خودمو بکشم؟ خودمو دفن کنم که اون زندگی کنه؟"
صحنه ای که الویرا، پلگرن رو متهم به نامردی می کنه که اونو ترک خواهد کرد و پلگرن میگه:"چی فکر کردی؟ كه همینجا ولت می کنم و میرم؟... که مثل یه دزد جیم بشم؟ که فلنگ رو ببندم؟ مثل ماجراجویی که تو براش هیچی نبودی جز یه لیوان شراب که بعد اینکه اونو نوشید جامش رو پرت کنه؟...."
جایی که پلگرن از جدایی حرف می زنه:" تو نمی خواهی با من بیای و من نمی تونم اینجا بمونم، در حالیکه هیچکدوم نمی خواهیم همدیگرو ترک کنیم. هیچکس نمیتونه مارو مجبور به کاری کنه که نمیخواهیم..."
صحنه ای که الویرا تمنای موندن می کنه و از زندگی و خوشبختی میگه :"خوشبختی مارو با ما بیگانه می کنه پلگرن، ضمن اینکه هنوز تو دستامونه..."
صحنه ای که راوی از خوابهای الویرا خبر داره در حالیکه الویرا اونها رو نهی می کنه و سرهنگ بی خبر از شدت علاقه همسرش به ناخدای کشتی دزدی:"فقط برای سرهنگ متاسفم که نمی دونه پشت پیشانی همسر به خواب رفته اش چه می گذره..."
جایی که الویرا یادآوری می کنه که زنها برعکس چیزی که میگن زود فراموش نمي کنن:"هیچ فاصله ای خاطره رو نابود نمی کنه"
جایی که منشی از خاطرات حرف می زنه :"اونچه گذشت، گذشت... شما همینطور سالهارو پس و پیش ورق می زنید، جلو عقب.... کثافت کاریه...."
و صحنه آخر جایی که مکالمه بین پلگرن در حال مرگ هست و الویرای بی خبر:
پلگرن: "... ما درکنار هم بودیم...به فاصله صد قدم از کنار هم می گذشتیم و ... دو انسان.... هردو سالم هر دو زنده ... و ما از کنار هم می گذشتیم ... چه ماجرایی...."
الویرا:"چرا اومدی؟ بعد از هفده سال.... که ما بار دیگه گذشته رو لمس کنیم؟فقط همین؟"
پلگرن: "تو بزرگوار نیستی... تو از می خواهی که حرف بزنم...که دروغ بگم... که خودمو توجیه کنم..... ای کاش می تونستیم همینطور که اینجا نشستیم فقط یک ساعت تمام سکوت کنیم. همین..."
الویرا:"تو حتی نمی دونی چرا اومدی؟"
پلگرن:"نمی تونه برای این باشه که دیگه هیچ خواسته ای نداشته باشم؟.... به خودم گفتم سالها پيش...زمانی دور... روی این کره ی خاکی ما همدیگرو دوست داشتیم، اینجا، در این لحظه، در این مکان، می تونیم به هم سلام کنیم."
الویرا:"چرا سلام کنیم؟"
پلگرن:"چون زندگی کوتاهه"

پ.ن. اونقدر درگير بچه بازيهای زندگی شدم که يادم رفت دلم ميخواسته نمايش آرش کمانگير شهرستانی رو ببينم و نتونستم برم. به همين سادگی. به همين سادگی خاطره شدم:)